PUBLICITÉ

Zwaarlijvigheid: PYY remt de eetlust af

Gepubliceerd door Isabelle Eustache, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 07/10/2003 - 00h00
-A +A

Na de ontgoochelende resultaten met leptine en adiponectine biedt PYY, een fragment van het spijsverteringshormoon YY, opnieuw hoop bij de farmacologische behandeling van zwaarlijvigheid. Volgens de eerste resultaten vermindert deze substantie de eetlust met 30 %.

PUB

Leptine: wat een ontgoocheling!

Een paar jaar geleden wekte leptine veel hoop, toen ontdekt werd dat deze stof de hersencircuits kon wijzigen die betrokken zijn bij de eetlust. Helaas bleek dat de zwaarlijvige proefpersonen een uitgesproken resistentie ontwikkelden tegen leptine, waardoor leptine al zeer gauw ondoeltreffend werd bij hun behandeling.

Een nieuw perspectief met PYY

Sindsdien zijn de onderzoekers zich gaan concentreren op PYY, een fragment van het darmhormoon YY. Zo toonde een team vorig jaar aan dat PYY de eetlust en de voedselinname bij gezonde proefpersonen kan verminderen en bij knaagdieren gewichtsafname veroorzaakt. Er werd toen gevreesd dat, aangezien PYY net als leptine inwerkt op de hersencircuits die de eetlust opwekken, zwaarlijvigen ook resistent zouden kunnen worden tegen PYY. Om dat na te gaan, kregen 24 zwaarlijvige of slanke proefpersonen een darminfuus met PYY of een placebo. Bij het begin van de studie stellen de auteurs vast dat de endogene PYY-niveaus significant lager zijn bij zwaarlijvigen dan bij slanke personen. Bovendien dalen de PYY-concentraties des te meer naarmate de Body Mass Index stijgt. Deze elementen wijzen erop dat een tekort aan PYY tot zwaarlijvigheid zou kunnen leiden. Andere resultaten: zowel de slanke als de zwaarlijvige proefpersonen namen tijdens een buffet "à volonté" twee uur na het infuus met PYY gemiddeld 30 % minder calorieën in dan de placebogroep. Opluchting alom dus: zwaarlijvigen zijn niet resistent tegen de anorectische effecten van PYY. Er moet nu nog worden nagegaan of dit effect daadwerkelijk tot gewichtsafname leidt en of deze molecule op zich een oplossing kan vormen bij zwaarlijvigheid. In de huidige stand van zaken is het immers erg onwaarschijnlijk dat één enkel product de zo complexe mechanismen kan wijzigen die een rol spelen bij zwaarlijvigheid en met name niet enkel tot gewichtsverlies leidt, maar nadien ook geen terugval veroorzaakt.

Gepubliceerd door Isabelle Eustache, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 07/10/2003 - 00h00 Batterham R.L. et coll., N. Engl. J. Med., 349 : 927-928, 2003.
Bekijk dit artikel
Vous devez être connecté à votre compte E-Santé afin de laisser un commentaire
PUBLICITÉ
Lees ook
Slaap: bevorderlijk voor de slanke lijn? Gepubliceerd op 11/02/2014 - 08h10

Het staat nu vast dat er een verband bestaat tussen zwaarlijvigheid (obesitas) en hormonale veranderingen die samenhangen met slaaptekort. Hoe minder we slapen, hoe meer we eten en hoe groter het risico om te verdikken…

Een zware desillusie! Geüpdatet op 20/04/2004 - 00h00

Veel mensen denken dat intens sporten hen gegarandeerd doet vermageren. En storten zich na elke sportsessie op de weegschaal, om telkens weer vast te stellen dat er helaas geen grammetje afgegaan is…

Vermageringshormoon Geüpdatet op 10/09/2002 - 00h00

Onderzoekers hebben een hormoon gevonden dat de eetlust met 1/3 vermindert. Als deze ontdekking wordt bevestigd, zou dit een nieuwe weg kunnen openen in de strijd tegen obesitas.

Chi va piano, va sano Geüpdatet op 15/02/2005 - 00h00

Uit een nieuwe studie over zwaarlijvigheid blijkt dat het looptempo - van wandelen tot hardlopen - niet noodzakelijk recht evenredig is met het percentage gewichtsverlies bij zwaarlijvige kinderen. Het komt er vooral op aan te bewegen!

Meer artikels