• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    1 mening
  • Commentaren (0)

Zwaarlijvigheid: PYY remt de eetlust af

Zwaarlijvigheid: PYY remt de eetlust af Na de ontgoochelende resultaten met leptine en adiponectine biedt PYY, een fragment van het spijsverteringshormoon YY, opnieuw hoop bij de farmacologische behandeling van zwaarlijvigheid. Volgens de eerste resultaten vermindert deze substantie de eetlust met 30 %.

Leptine: wat een ontgoocheling!

Een paar jaar geleden wekte leptine veel hoop, toen ontdekt werd dat deze stof de hersencircuits kon wijzigen die betrokken zijn bij de eetlust. Helaas bleek dat de zwaarlijvige proefpersonen een uitgesproken resistentie ontwikkelden tegen leptine, waardoor leptine al zeer gauw ondoeltreffend werd bij hun behandeling.

Een nieuw perspectief met PYY

Sindsdien zijn de onderzoekers zich gaan concentreren op PYY, een fragment van het darmhormoon YY. Zo toonde een team vorig jaar aan dat PYY de eetlust en de voedselinname bij gezonde proefpersonen kan verminderen en bij knaagdieren gewichtsafname veroorzaakt. Er werd toen gevreesd dat, aangezien PYY net als leptine inwerkt op de hersencircuits die de eetlust opwekken, zwaarlijvigen ook resistent zouden kunnen worden tegen PYY. Om dat na te gaan, kregen 24 zwaarlijvige of slanke proefpersonen een darminfuus met PYY of een placebo. Bij het begin van de studie stellen de auteurs vast dat de endogene PYY-niveaus significant lager zijn bij zwaarlijvigen dan bij slanke personen. Bovendien dalen de PYY-concentraties des te meer naarmate de Body Mass Index stijgt. Deze elementen wijzen erop dat een tekort aan PYY tot zwaarlijvigheid zou kunnen leiden. Andere resultaten: zowel de slanke als de zwaarlijvige proefpersonen namen tijdens een buffet "à volonté" twee uur na het infuus met PYY gemiddeld 30 % minder calorieën in dan de placebogroep. Opluchting alom dus: zwaarlijvigen zijn niet resistent tegen de anorectische effecten van PYY. Er moet nu nog worden nagegaan of dit effect daadwerkelijk tot gewichtsafname leidt en of deze molecule op zich een oplossing kan vormen bij zwaarlijvigheid. In de huidige stand van zaken is het immers erg onwaarschijnlijk dat één enkel product de zo complexe mechanismen kan wijzigen die een rol spelen bij zwaarlijvigheid en met name niet enkel tot gewichtsverlies leidt, maar nadien ook geen terugval veroorzaakt.

Artikel gepubliceerd door op 07/10/2003

Bronnen: Batterham R.L. et coll., N. Engl. J. Med., 349 : 927-928, 2003.

Vindt u het artikel interessant?