• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    2 mening
  • Commentaren (0)

Ziekte van Huntington: welke behandeling? Suiker!

Ziekte van Huntington: welke behandeling? Suiker! Ja, maar niet om het even welke. Het gaat meer bepaald om trehalose, een suiker die tot de familie van de sachariden behoort. Trehalose bleek, bij toediening aan transgene muizen die als model dienden voor de ziekte van Huntington, de motorische symptomen te verlichten en de levensduur te verlengen.

De ziekte van Huntington is een erfelijke neurodegeneratieve aandoening die veroorzaakt wordt door een afwijking op het zogenaamde "huntingtine"-gen. Die afwijking leidt tot een teveel aan bepaalde eiwitten (polyglutamines). Die vormen abnormale onoplosbare aggregaten die bijdragen tot de afbraak van de neuronen.

Een onderzoeksteam verrichtte onderzoek naar moleculen die deze aggregaten kunnen afremmen of oplossen, en ontdekte daarbij tal van sachariden (enkelvoudige koolhydraten of enkelvoudige suikers), onder meer trehalose, die in vitro de eiwitaggregatie kunnen verminderen.

Vervolgens werd deze molecule getest bij transgene muizen die het equivalent ontwikkelden van de ziekte van Huntington bij de mens. Eén maand na hun geboorte werd trehalose in hun drinkwater gedaan. Twee à drie maanden later stelden de auteurs een beschermend effect vast: de muizen hadden minder aggregaten in de hersenen en vertoonden ook minder abnormale bewegingen dan muizen die geen trehalose hadden gekregen. De bloedsuikerspiegel bleef ongewijzigd, en ook de levensduur bleek te zijn gestegen. Conclusie: deze suiker voorkomt de vorming van nieuwe aggregaten, maar is niet in staat om ze op te lossen als ze eenmaal gevormd zijn.

Daarnaast werden andere belangrijke punten beklemtoond, zoals de afwezigheid van toxiciteit en de hoge doeltreffendheid bij orale toediening. Volgens de auteurs "zou trehalose een veelbelovend therapeutisch middel kunnen zijn" voor de behandeling van de ziekte van Huntington en andere ziekten die veroorzaakt worden door een teveel aan polyglutamines.

Artikel gepubliceerd door op 17/02/2004

Bronnen: Tanaka, Nukina et coll., Nature Medicine, 18 januari 2004.

Vindt u het artikel interessant?