Zeg hun dat u hen graag ziet...

Het lijkt vanzelfsprekend dat u uw kinderen graag ziet. Hun dat zeggen en laten zien, is echter niet altijd even eenvoudig. Of liever: we hebben soms de indruk dat het allemaal zo evident is dat er vaak niets te zeggen valt! En toch: als we een geliefd persoon verliezen, maken we onszelf vaak het verwijt: "Had ik hem maar vaker gezegd dat ik hem graag zie…" Da's toch al te jammer! Leer dus aan uw kinderen te zeggen dat u hen graag ziet.

Dat is zeer belangrijk voor heel hun verdere leven. Alle psychologen zullen u hetzelfde zeggen: mensen mislukken vaker in het leven omdat ze te weinig liefde hebben gekregen van hun ouders dan door hun slechte schoolresultaten! Weten dat mensen je graag zien, geeft je immers zelfvertrouwen, meer nog: schenkt je een ongelofelijke kracht. Als een kind zich bemind weet, beseft het ook dat het de liefde van zijn ouders waard is en zal het makkelijker contacten leggen met anderen.

Hoe moet u hun duidelijk maken dat u hen graag ziet? Af en toe zeggen "ik hou van je" is al veel, maar niet genoeg. Een zeer goeie methode is hun vertellen wat u al allemaal voor hen gedaan hebt, opnieuw de liefdesgeschiedenis vertellen die u met uw kind(eren) hebt doorgemaakt. Enkele voorbeelden: "Toen je geboren werd, wou de vroedvrouw je al de eerste nacht in een andere kamer leggen ver van mij. Ze bleef maar aandringen, maar ik weigerde. Ik zei haar: ik laat me m'n baby niet afnemen…" Isabelle kent dit verhaal uit het hoofd, en voor haar is dit het bewijs dat haar moeder haar vanaf haar geboorte graag zag, in haar hart sloot en koesterde… De moeder van Felix vertelt: "Ik wou een dochter, maar toen ik zwanger was, wist ik dat je een jongen zou zijn. Uiteindelijk was ik toch blij, zo blij zelfs dat, toen je twee jaar was en ik een ander kind verwachtte, ik nog een zoon wou. Ik dacht bij mezelf: 'Een jongetje is toch zo lief…' De moraal van dit verhaal luidt: "Je hebt me van mening doen veranderen. Ik hou van je zoals je bent…"

Artikel gepubliceerd door Dr. Catherine Solano, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 22/06/2004