• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    0 mening
  • Commentaren (0)

Workaholics, oftewel werkverslaafden: zijn er oplossingen?

Workaholics, oftewel werkverslaafden: zijn er oplossingen?Terwijl iedereen van de vakantie geniet, zijn ze verslaafd aan het werk. Het succes bezorgt hen een kick en ze zijn bezeten van hun werk: workaholics werken tot 16 uur per dag en beperken hun vrijetijdsactiviteiten tot het minimum. Wat kunnen we doen om deze verslaafden van de moderne tijden te redden?

Is het mogelijk verslaafd te zijn aan werk?


De tijd die men aan het werk besteedt, is vaak het eerste criterium om een zeer gemotiveerde werknemer te onderscheiden van een werkverslaafde. Workaholics beperken zich niet tot het overslaan van de lunchpauze en overwerken tot alle collega's allang naar huis zijn vertrokken, ze verbreken eveneens het evenwicht tussen privéleven en beroepsactiviteiten. "Werkverslaving is vergelijkbaar met alle andere vormen van verslaving: hoewel hun gezinsleven, relatie en/of gezondheid in gevaar zijn, kunnen workaholics niet stoppen met werken", verklaart Catherine Hellemans, professor arbeidspsychologie aan de ULB.

Het werk: een smoes, een uitvlucht


Voor heel wat workaholics, is zich op het werk storten een manier om niet met zichzelf geconfronteerd te worden. Hun verschillende taken palmen hun gedachten in, onderdrukken hun angsten en vullen de leegte in hun gevoelsleven. Werkverslaving kan ook te maken hebben met ervaringen uit de kinderjaren. Sommige mensen zijn onophoudelijk op zoek naar erkenning en succes, waardoor ze geneigd zijn extra te investeren in het werk. Maar werkverslaving kan ook dienstdoen als zelftherapie voor mensen die in hun kinderjaren een tekort aan liefde hebben ervaren. Gedurende lange tijd nagestreefd, herstelt professioneel succes het zelfvertrouwen. Bovendien veroorzaakt het een toestand van euforie, die werkverslaafden hoe langer hoe minder kunnen missen.

Artikel gepubliceerd door op 10/08/2009

Bronnen: Psychotherapy and psychomatics, 71, 2002.; Catherine Hellemans, professor arbeidspsychologie aan de ULB

Vindt u het artikel interessant?