• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    0 mening
  • Commentaren (0)

Word je slim van te sporten?

Word je slim van te sporten? Word je slimmer van te sporten? Alleen al de formulering van deze vraag is een hart onder de riem van al diegenen die steeds weer moesten antwoorden op de omgekeerde vraag, namelijk of sport slecht is voor de intelligentie!

Onze grijze cellen worden voortdurend gereconstrueerd

Lange tijd werd gedacht dat wie sterk gespierd was, automatisch niet al te snugger was. Denk maar aan de uitdrukking "alles in de benen, niets in het hoofd!" en andere "vleiende" bewoordingen. Waarom hadden en hebben sporters zo'n slecht imago? De oorzaak is wellicht cultureel: onze samenleving stelt intellectuele arbeid boven alle andere vormen van zelfverwezenlijking. Die vermeende superioriteit van het denken houdt ook verband met de almacht van de psychologie. Heel wat specialisten gaan er namelijk van uit dat een eenzijdig lichamelijke activiteit zoals voetballen of polsstokspringen weinig verrijkend is op cultureel vlak en weinig stimulerend op neuronaal vlak. Het culturele aspect laten we even terzijde (ook al is er heel wat te zeggen over de educatieve waarde van competitie), en we concentreren ons op de neuronale kant van de zaak. Uit heel wat experimenten blijkt namelijk dat lichaamsbeweging het "synaptisch potentieel" kan verhogen. Sport stimuleert immers de zenuwverbindingen. In de hersenen is het trouwens niet het totale aantal cellen dat telt, maar de interacties tussen de cellen. Door te sporten, zouden we bijgevolg nieuwe zenuwcircuits kunnen ontwikkelen die ons probleemoplossend vermogen vergroten.

De 'hersenrace'

We citeren in dit verband de studie van dokter Kisou Kubota van de Universiteit van Nihon Fukushi in Handa (Japan). Tijdens een hoogst interessant experiment onderwierp hij zeven jongeren aan een reeks tests om hun intellectuele capaciteiten te evalueren. Vervolgens stelde hij hun een joggingprogramma samen: ze moesten 12 weken lang twee à drie keer per week een halfuur joggen. Nadien herhaalde hij het experiment. De conclusies waren zeer verhelderend: de testscore was na de trainingsperiode aanzienlijk verbeterd, en ook de uitvoeringssnelheid was gestegen, volgens Kubota dankzij een "sterke verbetering van de prefrontale functie". Bij zijn verdere onderzoek kwam hij tot de bevinding dat de scores weer daalden naar hun beginwaarden toen de proefpersonen stopten met joggen. De verbetering was dan ook alleen functioneel en hield wellicht verband met de gestegen zuurstoftoevoer naar de hersenen. "Lichaamsbeweging bevordert de intellectuele prestaties", zo luidt zijn conclusie. Ze is bovendien ook aan te bevelen voor bejaarden in het algemeen en Alzheimerpatiënten in het bijzonder. Enkele jaren geleden zou zo'n bewering de wenkbrauwen hebben doen fronsen bij specialisten. Er zijn echter steeds meer bewijzen dat er een rechtstreeks verband is tussen de werking van het lichaam en de capaciteiten van de geest! Dat regelmatig sporten heilzaam is voor onze hersenen, staat vandaag buiten kijf. Blijft de vraag waar en hoe dat gebeurt. Het antwoord op die vraag is wellicht uiterst complex. Voortaan hoeven we echter nergens nog schrik voor te hebben, pienter als we zijn…

Artikel gepubliceerd door op 23/12/2003

Bronnen: Journal of Neuroscience, Exercise & the brain, in www.crossroadsinstitute.org/newsletter/march03.

Vindt u het artikel interessant?