Welke therapieën om de levenslust te doen terugkrijgen?

Als een jongere een zelfmoordpoging onderneemt, veroorzaakt dit een crisis in het hele gezin. En het is soms moeilijk om de juiste toon en de juiste houding te vinden als de jongere terugkeert naar huis. Psychologe Stéphanie Astori geeft ons enkele adviezen om daar zo goed mogelijk mee om te gaan.

• Een plek waar de jongere zijn verhaal kan doen
• Thuis: geen stigmatisering, maar evenmin overmatige aandacht

Een plek waar de jongere zijn verhaal kan doen

Sommige tieners hebben tevergeefs geprobeerd om hun problemen te verwoorden en hun omgeving te waarschuwen. Hun boodschap is niet gehoord, door gebrek aan luisterbereidheid en aandacht, soms gewoon omdat de jongere nood had aan een neutraal oor buiten het gezin. Het belangrijkste na een zelfmoordpoging is: luisteren. De jongere moet uitgebreid zijn verhaal kunnen doen bij een psycholoog, en de ouders mogen dit zeker niet als een mislukking beschouwen. Bij de psycholoog kan de adolescent immers gevoelens uiten die hij in het gezin moeilijk kwijtkan. "Dat kan uiteraard tijd vergen", benadrukt Stéphanie Astori. "Toch is het vaak noodzakelijk om er een derde bij te betrekken. De jongere kan ook deelnemen aan praatgroepen en leeftijdsgenoten ontmoeten die eveneens een zelfmoordpoging achter de rug hebben. Ervaringen uitwisselen met leeftijdsgenoten is vaak een uitstekende methode om weer zin te krijgen in het leven. Op die manier leert de jongere immers zijn situatie te relativeren en te vergelijken met die van anderen. Heeft hij of zij echter proberen zelfmoord te plegen omdat zijn of haar ouders gescheiden zijn, dan kan gezinstherapie noodzakelijk zijn."

Thuis: geen stigmatisering, maar evenmin overmatige aandacht

Opgelet voor de statistieken: recidives komen frequent voor. Vandaar dat de ouders thuis waakzaam moeten blijven, maar wel op een subtiele manier. "Bijvoorbeeld door over zelfmoord te praten met hun kind", aldus Stéphanie Astori, "zonder evenwel hun vertrouwen in het kind te verliezen. Bovendien mag zelfmoord niet het enige gespreksonderwerp zijn." Was er vóór de zelfmoordpoging weinig communicatie, dan moeten de ouders een inspanning leveren en meer aandacht schenken aan hun kind, zonder evenwel te overdrijven. "Had de jongere goede relaties met zijn omgeving, dan mag hij bij zijn terugkeer niet te veel aandacht krijgen", vindt Stéphanie Astori. "Anders gaat hij zich superieur wanen en kan hij zijn omgeving chanteren in de zin van: "Als ik mijn zin niet krijg, onderneem ik een nieuwe poging…" Bovendien moeten de ouders er rekening mee houden dat de broers en zusters het moeilijk kunnen hebben met de situatie en zich op hun beurt willen laten opmerken. Dat uit zich niet noodzakelijk in een zelfmoordpoging, maar bijvoorbeeld in slechtere schoolresultaten of opstandigheid." Wat is dan de juiste houding? Aandacht en tijd schenken aan het kind, het tederheid geven, het een plezier gunnen, zonder evenwel toe te geven aan al zijn grillen! Doel: het kind opnieuw zin doen krijgen in het leven…

Artikel gepubliceerd door Psychonet Production op 15/07/2003