Waterpokken, een zeer besmettelijke ziekte

Wat gebeurt er bij het onderzoek?

Over het algemeen kan de arts de diagnose waterpokken gemakkelijk stellen. De puistjes zijn immers zeer kenmerkend. In geval van twijfel, maar dat gebeurt slechts uitzonderlijk, zal hij een bloedonderzoek aanvragen om specifieke antistoffen op te sporen.

De behandeling

Bij kinderen is varicella goedaardig: de letsels genezen na enkele opflakkeringen na 10 tot 12 dagen. Als het kind koorts heeft, mag men vooral geen aspirine geven (risico van het syndroom van Reye, een acute encefalopathie [degeneratieve hersenaandoening] en leverlijden). Men dient paracetamol of ibuprofen te geven.De puistjes veroorzaken veel jeuk en de kinderen willen zich dan ook voortdurend krabben. De arts zal dan ook geneesmiddelen tegen de jeuk voorschrijven, met name antihistaminica.Lokale verzorging: douche met lauw water en een dermatologische zeep.Chloorhexidine-oplossing kan nuttig zijn om een surinfectie van de huid te voorkomen. Er mag geen enkel ander product (talk, zalf, gel of crème) op de huid worden aangebracht. In geval van een bewezen surinfectie worden antibiotica via de mond (per os) gegeven.Daar de besmettelijkheid maximaal is de dagen rond de uitslag, raden specialisten aan het kind terug naar school of het kinderdagverblijf te laten gaan nog voordat de korsten verdwenen zijn, als er tenminste geen nieuwe blaasjes verschijnen. Er bestaan antivirale geneesmiddelen: aciclovir, valaciclovir en famciclovir, maar die worden enkel voorgeschreven als de ziekte ernstig is: verwikkelde vormen, bij zwangere vrouwen, bij pasgeborenen of bij patiënten met een verzwakt immuunsysteem.Er bestaat ook een levend verzwakt vaccin tegen waterpokken.

Artikel gepubliceerd door Dr. Sylvie Coulomb, bewerkt door Dr. Philippe Burton op 26/11/2002

Bronnen: 11e Conférence de Consensus en Thérapeutique Anti-infectieuse de la Société de Pathologie Infectieuse de Langue Française (SPILF). Prise en charge des infections à VZV. Méd. Mal. Infect. 1998; 28: 1-8. Pathologie infectieuse de l'enfant. P. Bégué. J Astruc. Masson 1999. Impact Médecine. Consulter. N° 9.26/03/2002.