Waaraan herkent men een longembolie?

Wat zijn de risicofactoren van een longembolie?

Een chirurgische ingreep.
Een letsel aan de onderste ledematen.
Langdurige bedlegerigheid door een ziekte.
Kanker.
Zwangerschap.
Orale contraceptie.
Een vervangende hormonale behandeling ten gevolge van de menopauze.
Een lange reis in het vliegtuig.

De diagnose van longembolie wordt gesteld na een bloedtest, een scintigrafie, een scan van de longen of soms een echografie.
Als behandeling worden anticoagulantia (antivitaminen K), ook bloedverdunners genoemd, voorgeschreven. Naargelang het risico, wordt het middel toegediend via onderhuidse injecties, intraveneus of oraal via tabletjes. De behandeling is meestal van lange duur (meerdere maanden) en vergt een regelmatige controle om het risico op bloedingen uit te sluiten. De basistest berust op de berekening van de INR (International Normalized Ratio) na een bloedproef die de stollingstijd bepaalt.

Bijgewerkt door Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste op 14/11/2011
Créé initialement par Isabelle Eustache, gezondheidsjournaliste le 16/03/2009

Bronnen: "Ligue française contre la maladie veineuse thromboembolique" (Franse liga tegen de veneuze trombo-embolische ziekte)