• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    0 mening
  • Commentaren (0)

Volwassenen en kinderen hebben dezelfde behoeften!

Volwassenen en kinderen hebben dezelfde behoeften!We denken dat volwassenen volwassen behoeften hebben en kinderen kinderbehoeften, maar dat is niet zo. Volwassenen en kinderen hebben dezelfde behoeften. Ook in een volwassene schuilt nog altijd een kind.

Vitale behoeften

Een baby heeft levensnoodzakelijke behoeften. Hij moet ademen, eten, drinken, slapen en hij moet ook liefde en aandacht krijgen en geknuffeld worden. Ook die laatste behoeften zijn levensnoodzakelijk. Als baby's niet gelukkig zijn, kunnen ze ziek worden en zelfs sterven. Een baby kan sterven door een tekort aan zuurstof, aan eten of drinken, maar als hij niet genoeg affectie krijgt kan hij ook het leven laten.

Verwachtingen en behoeften

Bij het ouder worden blijven die behoeften bestaan, maar dan wel met een groot verschil: naarmate men ouder wordt, leert men geduldig te zijn. Een volwassene die honger heeft, gaat niet wenen en roepen totdat hij zijn zin krijgt. Hij zal eerder een blik op zijn horloge werpen en in zichzelf denken: ik heb nu al honger, maar ik zit in een vergadering, ik zal een half uurtje geduld oefenen. Hij kan de honger verdragen omdat hij weet dat hij binnen afzienbare tijd kan eten. Zo gaat een kind dat vaak heeft, slapen.
Kinderen kunnen ongeveer overal in slaap vallen. Een volwassene die moe is kan weerstand bieden en wachten, hij kan ook beslissen om de hele nacht te feesten of te werken. Een volwassene is in staat om te wachten wanneer hij een behoefte heeft.

Wat de nood aan affectie betreft, zal een baby huilen wanneer hij in de armen genomen wil worden. Als het kind een goede moeder heeft zal hij in de armen genomen worden en de affectie krijgen waar het nood aan heeft.
Ook een volwassene kan nood hebben aan affectie. Dat kan bijvoorbeeld in de vorm van een seksueel verlangen zijn. Maar ook op dit vlak heeft een volwassene doorgaans de indruk dat hij in staat om te wachten, om lang te wachten. Dat is gedeeltelijk ook zo, maar er zijn wel grenzen. Als de affectieve behoeften van een volwassene niet beantwoord worden, kan dat psychisch lijden veroorzaken. Het feit dat men geduld kan opbrengen is een troef, maar het is ook een valstrik. Het is niet omdat men kan wachten dat men zonder affectie kan.
Net als baby's hebben volwassenen nood aan affectie in welke vorm dan ook (seksuele betrekkingen, knuffels, woorden of vriendschappelijke gebaren). Het voordeel van de leeftijd is dat de nood aan affectie op verschillende manier kan voldaan worden. Maar ook dan blijft de behoefte aan affectie vitaal.

Ik heb me wel eens afgevraagd of er geen nood is aan therapeuten die hun patiënten knuffelen, net zoals een vader of een moeder een kindje knuffelt. Die mening wordt niet gedeeld door therapeuten die alleen woorden gebruiken. Andere therapeuten, die meestal met groepen werken, zien er wel heil in en bieden hun patiënten ook wel eens troostende gebaren. Al blijft een liefdevolle omgeving de ideale oplossing om aan affectieve behoeften te voldoen ...

Artikel gepubliceerd door op 12/09/2006

Vindt u het artikel interessant?
 

Meer weten