Vlees voor sporters, vriend of vijand?

In de jaren '90 is er een klimaat van angst ontstaan rond vlees: er zaten gifstoffen in, het was besmet en het was gevaarlijk. Vandaag zijn het vooral de GGO's (genetisch gemodificeerde organismen) die ons zorgen baren, mede door de groeiende aandacht voor biologische producten. Maar eiwitten worden wel almaar meer erkend als een gezondheidscomponent van onze voeding. Als het over vlees gaat, horen we twee klokken luiden. Aan welke van beide moeten sporters geloof hechten?

• De controverse rond vlees
• Is vlees slecht voor sporters?
• Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we genoeg eiwitten binnen krijgen?

De controverse rond vlees

Er bestaan dus twee kampen, en die zijn er natuurlijk allebei van overtuigd dat ze het bij het rechte einde hebben. Enerzijds is er het kamp van diegenen die geen vlees eten uit angst voor de giftige stoffen erin. Aan de andere kant zijn er diegenen die denken dat vlees onmisbaar is om de spieren te versterken. Deze laatste groep, waaronder ook het Franse C.I.V. (Centre d'Information sur les Viandes), argumenteren met een logica waar ogenschijnlijk geen speld tussen te krijgen is: een sporter heeft meer eiwitten nodig. Vlees bevat eiwitten. Dus moet een sporter meer vlees eten. Maar deze redenering wordt weerlegd door het feit dat almaar meer atleten vegetariërs zijn. Er valt heel goed te leven zonder vlees en de eiwitten die nodig zijn om een evenwichtige voeding te krijgen zijn gemakkelijk in andere voedselbronnen te vinden.

Is vlees slecht voor sporters?

Bekijken we even de argumenten van het andere kamp. Klopt het dat dierlijk vlees giftige stoffen bevat dat het lichaam kan verontreinigen? Om op die vraag te antwoorden moeten we eerst duidelijkheid scheppen over de term "giftige stof". Wat verstaan we daaronder? Als we, zoals vaak het geval is in het sportmilieu, daarmee stoffen bedoelen die tot verzuring van de weefsels leiden, dan klopt het niet. Uit testen uitgevoerd om de zuurgraad van voedingsmiddelen en hun invloed op de nieren te meten, blijkt dat kaas veel meer verzurend werkt dan vlees. Wat het aspect urinezuur betreft, klopt het dat vlees urinezuur bevat, maar de toevoer daarvan ligt relatief laag vergeleken met de hoeveelheid urinezuur die we zelf aanmaken (bijv. tijdens zware fysieke inspanningen). Hetzelfde geldt voor cholesterol: de hoeveelheden die we via ons voedsel opnemen zijn vrij klein vergeleken met wat ons lichaam produceert, en in ieder geval zelden doorslaggevend. Er bestaat dus geen zuiver rationeel argument om te pleiten voor vlees, of tegen vlees. Uiteindelijk gaat het dus om een persoonlijke keuze waarin religieus, filosofisch, gastronomisch of cultureel gefundeerd kan zijn. Maar dus niet wetenschappelijk.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 08/04/2008

Bronnen: (1) REMER T, MANZ F (1995): J.A.M.A, 96: 791-7.