Vitamines tegen infarct

Vitamine B12- en B9-supplementen in de voeding zouden bescherming bieden tegen een infarct. Dat zou de mogelijkheid bieden tot grootschalige preventie van hart- en vaatziekten bij de bevolking.

• B9 en B12!
• Evenwichtig

Onze voeding bevat vitamines. Er zijn 13 vitaminen die een rol spelen in talloze biochemische reacties in het lichaam. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, zijn vitamines geen bron van energie (energie wordt geleverd door snelle en trage suikers); ze zijn wel een bron van vitaliteit, wat niet hetzelfde is. We hebben vitaminen nodig, net zoals enkele druppels olie noodzakelijk zijn om het raderwerk goed te laten draaien. De hoeveelheid vitaminen die we dagelijks nodig hebben, is dan ook zeer klein.

B9 en B12!

Vitamine B12 (cobalamine) en vitamine B9 (foliumzuur) blijken bescherming te bieden tegen vaataccidenten. Een studie die in Ierland door Dr. J. Mac Partlin en medewerkers werd uitgevoerd, toont inderdaad aan dat vitamine B9- en B12-supplementen in de voeding het homocysteïnegehalte verlagen. Homocysteïne is een aminozuur dat het risico van myocardinfarct verhoogt. Met andere woorden, vitamine B12- en B9-supplementen zouden bescherming bieden tegen infarct.Hart- en vaatziekten zijn de belangrijkste doodsoorzaak in België. Waar wachten we dan nog op om die vitamines op te nemen in onze voeding?Zwangere vrouwen krijgen reeds foliumzuursupplementen om misvormingen van de wervelkolom bij de foetus (spina bifida) te voorkomen. Maar normaal volstaat de hoeveelheid foliumzuur in de voeding, ten minste als de voeding evenwichtig is. De volgende voedingsmiddelen bevatten vitamine B12 en B9:

• Vitamine B12: slachtafval (lever, nieren, hart, hersenen), vlees, eidooier, vis, schaal- en schelpdieren en zuivelproducten.
• Vitamine B9: groene groenten (spinazie, asperges, groene bonen, enz.), fruit, vooral banaan en kiwi, slachtafval, eieren, de kiemen van granen, aardappelen en alle kazen met een witte korst, zoals camembert en brie.

Artikel gepubliceerd door Aanpassing: Pierre Dewaele op 03/02/2002

Bronnen: Quinlivan, Lancet 2002; 359: 227-228