Van babygehuil tot borderlinestoornissen

Studies over ouderliefde en moederinstinct zouden een beter inzicht kunnen bieden in borderlinestoornissen.

Onderzoekers aan de Universiteit van Basel in Zwitserland hebben aan volwassenen met en zonder kinderen opnames laten horen van babygehuil en -gelach, en maten daarbij hun hersenactiviteit via MRI (magnetische resonantie). Op die manier kwamen ze tot de ontdekking dat de hersenen van ouders sterker reageren op gehuil dan op gelach. Het gehuil activeert namelijk een specifieke hersenzone, de amygdala (of tonsilla) cerebelli, die een rol speelt bij emotionele processen. Als de baby huilt en er traantjes vloeien, is dat voor de ouders een teken dat er iets scheelt. Dat weekt bij hen emoties los (onrust, angst, …) die op hun beurt het ouderinstinct aanwakkeren. Volwassenen zonder kinderen daarentegen reageren meer op het gekir van de babies.

Mannen en vrouwen reageren ook anders op de geluiden van hun kinderen. Als wijfjesratten geluiden horen van hun jongen, vermindert de activiteit in hun prefrontale cortex, die de niet-relevante geluiden begint te filteren. Dat proces doet zich niet voor bij de mannetjes. Het is mogelijk dat babygeween ook bij vrouwen de geluidsfilter van de prefrontale cortex activeert, waardoor ze het gehuil als een alarmsignaal interpreteren. De elektrische impulsen worden dan doorgestuurd naar andere hersenzones, wat sterke emoties uitlokt en tot zorggedrag leidt (zogen, knuffelen, …).

Artikel gepubliceerd door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 20/01/2004 - 00:00

Bronnen: Seifritz, E. et al. Differential sex-independent amygdala response to infant crying and laughing in parent versus nonparents. Biological Psychiatry, 54, 1367-1375, (2003).