Uw oren getest

Hoort u alleen wat u goed uitkomt? Of spitst u uw oren vaker dan u lief is? Alleen een audiometrie of gehoormeting kan uitmaken welke tonen uw oren echt bereiken…

• Tonale audiometrie
• Spraak- of vocale audiometrie

Horen is, net zoals zien of voelen, een manier van permanent in contact zijn met onze omgeving. Onze oren zijn een soort geleidingssysteem dat de geluidsboodschap die van buitenaf komt versterkt. Die boodschap wordt dan verder naar onze hersenen geleid via het orgaan van Corti dat in het inwendige oor ligt. Jammer genoeg kan er door diverse oorzaken een achteruitgang van het gehoor optreden, en dat op elke leeftijd, al vormt de ouderdom een belangrijke risicofactor. Er zijn ook verschillende types van gehoorverlies en ook de graad van gehoorverlies is niet altijd even erg: iemand kan goed horen maar slecht "verstaan", een beetje of zwaar slechthorend zijn. De audiometrie, de tonale of spraakaudiometrie, is een onderzoek waarmee de arts de aard en de graad van het gehoorverlies kan opsporen. Op basis van de resultaten zal hij dan een passende behandeling voorschrijven.

Tonale audiometrie

Met de tonale audiometrie worden de gehoorsdrempels van elk oor bepaald met behulp van zuivere tonen. Het onderzoek gebeurt in een geluiddichte cabine. De arts vraagt de patiënt de hand in de lucht te steken zodra hij een toon hoort. Er worden verschillende frequenties getest, van laag tot zeer hoog (van 125 tot 8000 Hz), om na te gaan vanaf welke drempel de patiënt een toon waarneemt, maar ook vanaf wanneer het geluidsniveau van die toon pijnlijk of onaangenaam wordt (ongeveer 100 decibel voor een "normaal" horende).

Luchtgeleiding
Met de tonale audiometrie wordt de luchtgeleiding gemeten, dat wil zeggen het gehoor dat verkregen wordt met een hoofdtelefoon tegen de oorschelp. Als dat gehoor onvoldoende is, d.w.z. dat enkel de luchtgeleidingsdrempel gedaald is, spreekt men van geleidingsdoofheid, dat is een neiging om minder "hard" te horen dan normaal (kwantitatieve gehoorsstoornis).

Beengeleiding
Met de tonale audiometrie kan ook de beengeleiding worden gemeten, dat is de geleiding in het inwendige oor, de zenuw en de gehoorcentra in de hersenen. Om deze parameter te meten wordt een beengeleider of kleine vibrator achter het oor geplaatst om het aandeel van het uitwendige oor te verminderen. Als het gehoor onvoldoende is, d.w.z. dat en de luchtgeleiding- en de beengeleidingsdrempel gedaald is, spreekt men van perceptiedoofheid (kwalitatieve gehoorsstoornis). De patiënt zal in dat geval moeite hebben om tonen in de hoogste frequenties te onderscheiden. Daardoor zal hij bijvoorbeeld last hebben om een gesprek te volgen in een lawaaierige ruimte. Bij patiënten met geleidingsdoofheid én perceptiedoofheid spreekt met van gemengde doofheid.

Artikel gepubliceerd door Julie Luong, gezondheidsjournaliste op 14/10/2008