Urineverlies bij pasbevallen moeders

Na een bevalling zou bijna 30% van de jonge moeders last hebben van urineverlies. Dit probleem zou trouwens bij 10% van hen aanhouden. Het fenomeen blijft miskend, door nalatigheid, omdat geen diagnose wordt gesteld of door gebrek aan opvang. Onbehandeld houdt dit urineverlies een groot risico in op urine-incontinentie.

Een eerste bevalling is een risicofactor voor urine-incontinentie. Het optreden van urineverlies in het postpartum (periode na de bevalling) wijst op letsels die vroeg of laat aanleiding zullen geven tot urine-incontinentie. De komst van een baby mag dit probleem niet maskeren. Het probleem moet bespreekbaar zijn en systematisch opgespoord en behandeld worden.

Het medisch controle-onderzoek van de tweede maand na de bevalling is het moment bij uitstek om erover te spreken. Men mag in geen geval nalaten het probleem aan te halen. Wees niet bang, uw arts kent dit ongemak zeer goed. In eerste instantie zal hij een eventuele urineweginfectie opsporen. Indien dit niet het geval is, zal hij u een perineale reëducatie voorschrijven. Hij zal u eveneens raad geven omtrent blaastraining, hygiëne en dieet.Indien de problemen aanhouden, zal u nieuwe aanbevelingen en een tweede reeks blaastrainingssessies krijgen. Aanvullende onderzoeken kunnen aangevraagd worden en u zal zo nodig naar een specialist verwezen worden.

Artikel gepubliceerd door Aanpassing: Pierre Dewaele op 26/12/2001 - 00:00

Bronnen: FMC Hebdo, N° 134, 11 december 2001.