Urine-incontinentie: hoe behandelen?

Urine-incontinentie komt veel vaker voor dan men denkt. Het is een probleem dat ook voor heel wat leed kan zorgen. Maar incontinentie kan behandeld worden, onder meer met doeltreffende geneesmiddelen, al geldt dat niet voor alle vormen van incontinentie.

• De werking van de blaas
• Anticholinergica tegen urine-incontinentie
• Myorelaxantia
• Psychotropen
• Tricyclische antidepressiva

De werking van de blaas

Het samentrekken van de blaas wordt bepaald door receptoren die in de spier van de blaaswand zitten. De contractie van de blaasspier (en dus van de mictie of urinelozing) treedt op wanneer een molecule, acetylcholine genaamd, vrijgezet wordt de neuronen en zich fixeert op de receptoren.
Bij iemand die geen plasproblemen heeft, komt acetylcholine bewust vrij bij de plasaandrang wat een normale contractie van de blaas en de mictie veroorzaakt. Maar bij mensen met urine-incontinentie met drang (inspanningsincontinentie kan niet behandeld worden met geneesmiddelen) wordt acetylcholine vrijgezet door de hersenen zonder bewuste en gewilde controle van de persoon. Dat leidt tot ongewild en ongecontroleerd urineverlies.

Anticholinergica tegen urine-incontinentie

Anticholinergica zijn de geneesmiddelenklasse waar het vaakst een beroep op gedaan wordt bij de behandeling van urine-incontinentie. Ze fixeren zich op de receptoren van de blaas en verhinderen zo dat acetylcholine frequente contracties van de blaas veroorzaakt. Omdat de blaas zich minder vaak samentrekt, daalt de frequentie en het volume van het urineverlies mechanisch.
De meest gemelde bijwerkingen van de geneesmiddelen zijn constipatie, een droge mond, zichtstoornissen en gastro-intestinale problemen. Bepaalde moleculen kunnen ook verantwoordelijk zijn voor bewustzijnsproblemen.

Artikel gepubliceerd door Dr. Mickaël Dahan, uroloog op 08/04/2008