Trichotillomanie : zelf haren uittrekken en er kaal door worden

Er werd een afwijking ontdekt op een gen bij personen met trichotillomanie, een psychologische stoornis die ertoe leidt dat iemand zijn haren of wimpers regelmatig uittrekt. Deze obsessief-compulsieve stoornis, waarvan de oorzaak nog onbekend is, heeft dus een genetische oorzaak.

• Trichotillomanie : een obsessief-compulsieve stoornis

Trichotillomanie : een obsessief-compulsieve stoornis

Trichotillomanie is een gedragsstoornis waardoor iemand zijn eigen haren uittrekt, maar ook zijn wenkbrauwen, wimpers of andere haren.
Deze ziekte behoort tot de obsessief-compulsieve stoornissen (OCS).
Ze komt meestal voor bij kinderen en adolescenten, vooral tijdens stressperioden. Het is op dat moment gewoon een tic. Maar deze ziekte van psychologische oorsprong kan ook tijdens de volwassen leeftijd blijven duren.
Naargelang de intensiteit van de aandoening kan de persoon bang worden om kaal te worden. En soms is er een soort schaamte die ertoe leidt dat de persoon sociale activiteiten gaat mijden.
En hoewel stress dit gedrag uitlokt, zorgen de gevolgen op hun beurt voor veel stress en angst...

In de Verenigde Staten zouden 2 miljoen mensen last hebben van trichotillomanie.
Hoewel deze stoornis vaak afzonderlijk optreedt, gaat ze soms ook gepaard met andere obsessief-compulsieve stoornissen, zoals depressie, concentratiestoornissen, eetstoornissen enz.

De behandeling berust op de inname van kalmeermiddelen en angstremmers, maar hun efficiëntie is beperkt. De totale aanpak bestaat daarom vaak uit gedragstherapie.
Jammer genoeg blijft deze stoornis moeilijk te behandelen.

Maar dat is zonder rekening te houden met wetenschappelijke ontdekkingen. Een onderzoeksteam heeft onlangs namelijk een mutatie op een gen geïdentificeerd bij personen met trichotillomanie.
Ditzelfde gen speelde al een rol bij het syndroom van Gilles de la Tourette, een neurologische aandoening die ook tot de klasse van de obsessief-compulsieve stoornissen (verbale, sonore en motorische tics) behoort. Dit was de aanleiding voor allerlei onderzoeken op dit gen.

Artikel gepubliceerd door Isabelle Eustache op 07/11/2006 - 00:00

Bronnen: Zückner S. et al., Molecular Psychiatry, 11 : 888-91, 2006.