Tenniselleboog: lithotripsie inefficiënt

Extracorporale lithotripsie heeft haar doeltreffendheid bewezen bij de behandeling van nierstenen, maar begeeft zich ook op het terrein van de reumatologie. Een tenniselleboog wordt vaak behandeld met lithotripsie, maar de techniek blijkt niet te werken.

• Niet in alle indicaties

Bij extracorporale lithotripsie worden nierstenen op afstand verbrijzeld en de fragmenten worden dan op natuurlijke wijze in de urine uitgescheiden. De behandeling maakt gebruik van ultrasonotherapie (of ultrageluidtherapie) en kan ambulant worden uitgevoerd en de steen wordt gelokaliseerd met echografie. Het gebruik van lithotripsie werd daarna ook uitgebreid tot stenen in de galblaas en de choledochus (hoofdgalweg).

Niet in alle indicaties

Daarna is men de techniek ook gaan toepassen in de reumatologie, vooral bij verkalkingen (kalkafzetting) van de schouder en talalgie (pijn aan de hiel). Lithotripsie wordt ook toegepast bij de behandeling van tenniselleboog.Een tenniselleboog of epicondylitis is een ontsteking van de pezen aan de elleboog, die over het algemeen wordt veroorzaakt door een te intens gebruik van de onderarmspieren, zoals bijv. bij tennissen, vandaar de naam. Een tenniselleboog uit zich in pijn aan de zijkant van de elleboog, pijn die bepaalde bewegingen onmogelijk maakt. De symptomen verdwijnen in de meeste gevallen spontaan na 6 maanden tot 1 jaar. De behandeling bestaat uit rust van het gewricht, d.w.z. stopzetting van de betrokken sport of activiteit.De pijn kan worden verlicht met ontstekingsremmende (of anti-inflammatoire) middelen via de mond of in de vorm van een zalf en massage. Als de pijn aanhoudt, worden lokale infiltraties van corticoïden toegepast. Een andere mogelijkheid is extracorporale lithotripsie.Maar in die laatste indicatie werd de doeltreffendheid van lithotripsie nooit wetenschappelijk aangetoond. Bij 272 patiënten werd een studie uitgevoerd, waarbij na 12 weken behandeling geen significant verschil kon worden vastgesteld tussen extracorporale lithotripsie en placebo: ongeveer 25% goede resultaten in beide groepen. Dat was ook het geval na 12 maanden follow-up.

Die studie trekt dus het nut in twijfel van een behandeling die nochtans alsmaar meer opgang maakt in de reumatologie.

Artikel gepubliceerd door Dr. Philippe Presles, bewerkt door Dr. Philippe Burton op 27/02/2003

Bronnen: Haake et al., J. Bone Joint Surg., 84A: 1982, 2002