• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    1 mening
  • Getuigenissen (0)

Stressfractuur: preventie, detectie en behandeling

Stressfractuur: preventie, detectie en behandeling

Stressfracturen zijn moeilijk te diagnosticeren en te verzorgen.

Een goede reden om mensen met broze botten op te sporen, want die lopen meer risico.

Met de botmineraaldichtheidstest kan de stevigheid van de botten worden ingeschat. 

Stressfracturen: een moeilijke diagnose

Bij stress- of vermoeidheidsfracturen breekt of barst het bot, maar dit keer niet als gevolg van een hevige schok zoals bij "gewone" breuken. De breuk is het resultaat van herhaaldelijke belasting – zoals overdreven sportbeoefening. Jammer genoeg is de diagnose van een stressfractuur dikwijls een moeilijke kwestie: in 80% van de gevallen, is het streepje van een stressfractuur niet zichtbaar op een röntgenfoto.

Om zekerheid te verwerven, moet overgegaan worden tot een scintigrafie (botscan), waarbij een licht radioactieve vloeistof intraveneus wordt toegediend. Na een wachttijd van 2 à 3 uur, kan men controleren hoe het product zich gefixeerd heeft op de weefsels, in het bijzonder op de plaatsen waar een intense activiteit heerst, zoals in het geval van botletsel. Daarna wordt het lichaam gescand met een gammacamera om de precieze zones met meer ontstekingsactiviteit te bepalen. De scan is pijnloos, maar wel langdurig en relatief duur. Om zicht te krijgen op de situatie doet men almaar vaker nog een MRI-scan (magnetic resonance imaging) als bijkomend onderzoek. Om de diagnose van een stressfractuur te stellen, gaat men onder andere uit van de aan- of afwezigheid van een oedeem dat kenmerkend is voor een recent of oud letsel.

Behandeling van stressfracturen: rust!

Naargelang de ernst van de breuk (er zijn vijf stadia), wordt de therapeutische behandeling vastgelegd. Ontstekingsremmers zijn normaal te mijden. Die producten maken de pijn wel draaglijker, maar ze bemoeilijken de consolidatiemechanismen. Andere geneesmiddelen (bifosfonaten, parathormoon of een supplement aan calcium en vitamine D) worden voorgesteld, dikwijls met vrij onzekere en wisselvallige resultaten.

In geval van stressfractuur met een laag risico, wordt meestal aanbevolen te stoppen met elke sportbeoefening en deze rustperiode te combineren met een voeding die rijk is aan zuivelproducten. Na ongeveer één maand, kan men een activiteit hernemen met een relatief lichte belasting, zoals zwemmen of fietsen. Daarna kan geleidelijk overgegaan worden tot zwaardere belastingen, waarbij bij elke stap wel rekening moet gehouden worden met de evolutie van de pijn.

Bijgewerkt door Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste op 18/05/2016
Origineel artikel geschreven door op 04/11/2008

Bronnen: 1998-2013 Mayo Foundation for Medical Education and Research (MFMER)

Vindt u het artikel interessant?
 

Meer weten