Stotteren

Spraakstoornis, gekenmerkt door een niet vloeiende manier van spreken met haperingen en pauzen, herhalingen van spraakklanken of woorden en gespannen blokkades, al dan niet begeleid door zogenaamde 'tics' (onbeheerste bewegingen), grimassen en meebewegingen van het hoofd of de ledematen.

De neiging om over woorden te vallen, lettergrepen te herhalen of te hakkelen bij het spreken komt veel voor op de leeftijd van twee tot zes jaar. Dit is de periode dat een kind veel te zeggen heeft, dit haastig zeggen wil en probeert langere en gecompliceerdere woorden te gebruiken. Als zijn gedachten sneller zijn dan zijn spraak, komt hij in moeilijkheden en klinkt het of hij stottert. Dit is niet het echte stotteren maar slechts een tijdelijk minder vloeiend spreken. Gewoonlijk merkt het kind zelf niets van zijn 'stotteren.'
Het kan soms erger worden als hij zenuwachtig of jaloers is, maar in aanleg berust het niet op nervositeit.

Als het kind er geen hinder van heeft doordat er te veel aandacht aan zijn spraak wordt geschonken, gaat deze neiging bijna altijd binnen een paar weken of maanden vanzelf over.

Bronnen: Medica Press

Deze fiche maakt deel uit van de gids Gids Medische encyclopedie, rubriek Hersenen, zenuwen