Spraak- en taalstoornissen: beter voorkomen

De "Union professionnelle des logopèdes francophones" (Beroepsvereniging van Franstalige Logopedisten) trekt resoluut de kaart van de preventie, om ouders en gezondheidsprofessionals te sensibiliseren voor een vroegtijdige behandeling van stem-, spraak- en taalstoornissen.

• Een paramedische discipline
• De opvoeding in vraag gesteld
• Het leed van het kind en de ouders

Een paramedische discipline

Logopedie is een paramedische wetenschappelijke discipline die zich bezighoudt met spraak-, stem-, taal- en schrijfstoornissen, ongeacht de oorzaak en de leeftijd van de patiënt. De meest voorkomende stoornissen waarmee de logopedist te maken krijgt, zijn:

spraak- en stemstoornissen, met name articulatiestoornissen (slissen, lispelen) en taalachterstand (bv. 'uiserk' zeggen in plaats van 'huiswerk');
schrijfstoornissen, met name dyslexie-dysorthografie of spellingblindheid, dyscalculie of rekenblindheid (wat wijst op moeilijkheden om logische en mathematische structuren te verwerven) en dysgrafie of schrijfzwakte;
spraakritmestoornissen, met name stotteren.

Na een eerste onderhoud maakt de logopedist een logopedische balans op, op basis van een spraak- of schrijfanalyse en van sommige elementen van de uitwerking ervan. Hij bepaalt de aard van de stoornissen, de revalidatiekansen en de geschikte behandeling. De balans en de startbehandeling kunnen voorgeschreven worden door een specialist in functionele revalidatie, KNO, neurologie, neuropsychiatrie, psychiatrie, neuropediatrie, neurochirurgie, pediatrie of chirurgie. Om een tegemoetkoming te genieten van het ziekenfonds, moet u de goedkeuring vragen van de adviserend ziekenfondsarts; de goedkeuring geldt voor 1 jaar. Na overleg met de voorschrijvende arts kan de huisarts eventueel een verlenging aanvragen.

De opvoeding in vraag gesteld

In sommige gevallen zijn spraak- en taalstoornissen het gevolg van een verkeerde opvoedingsmethode. Zo kan het gebruik van de fopspeen na de leeftijd van twee jaar dyslalie veroorzaken (stoornis waarbij vooral kinderen medeklinkers vervangen of weglaten), net zoals het eten van levensmiddelen die gemixt zijn of waarop je weinig moet kauwen, tot articulatiestoornissen kan leiden. Een kind dat snuift (omdat het niet geleerd heeft om zijn neus te snuiten), kan herhaaldelijk een oorontsteking krijgen die tot een verminderd gehoor leidt, wat op zijn beurt taalachterstand tot gevolg heeft. Te veel tv-kijken is noch bevorderlijk voor de communicatie noch voor de psychomotoriek, die allebei noodzakelijk zijn voor het ontwikkelen van taalvaardigheden.

Artikel gepubliceerd door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 02/12/2003

Bronnen: (1)" Le langage ", brochure uitgegeven door de Beroepsvereniging van Franstalige Logopedisten. (2) www.santementale.be/dossier/logopede.asp