Sporters: Waarom zoveel zalfjes gebruiken?

Sporters gebruiken veel zalfjes voor alles en nog wat. Lees dit artikel aandachtig alvorens u op hetzelfde pad te begeven!

• Sporters houden van zalfjes
• Sportzalfjes worden steeds doeltreffender
• Sporters, reken niet te veel op uw zalfjes!

Sporters houden van zalfjes

Begeef u eens naar de kleedkamers vlak voor om het even welke sportwedstrijd. U zult overweldigd worden door de geur van de zalfjes (vaak menthol bevattende producten) die de sporters op hun lichaam aanbrengen. Sommigen willen daarmee een spieropwarmend effect verkrijgen. Maar opgelet: geen enkele zalf is in staat om een goede opwarming van de spieren te vervangen. Het gevoel van warmte is afkomstig van een hoofdzakelijk perifeer fenomeen, dat geen enkele aanwijzing geeft over wat diep in de spieren gebeurt. Het geleidelijkheidsprincipe van de inspanning, de enige doeltreffende bescherming tegen kwetsuren, kan dus niet vervangen worden enkel en alleen door een massage.

Sportzalfjes worden steeds doeltreffender

Heel wat sporters zijn ook voorstanders van zalfjes na de inspanning. Daar is niets op aan te merken, zolang gebruikgemaakt wordt van producten zoals arnicaolie die er prat op gaan de spierontspanning te bevorderen. Het massage-effect alleen al is zeer bevorderlijk. Men moet daarentegen op zijn hoede zijn voor zalfjes die als geneesmiddel gebruikt worden. Zeer veel atleten doen echter een beroep op deze producten, sommigen af en toe, anderen systematisch. Reeds in 1990 bleek volgens een onderzoek dat 64% van de amateursporters jonger dan 25 jaar een NSAID (een niet-steroïdaal anti-inflammatoir geneesmiddel) gebruikt had om verstuikingen, tendinopathieën of spier- en peeskneuzingen te behandelen. We durven er veel op verwedden dat dit cijfer nog gestegen is. Er bestaan ondertussen uitgebreide productengamma's en de doeltreffendheid van die producten wordt steeds beter. Talrijke onderzoeken hebben inderdaad al bewezen dat die zalfjes de pijn veel sneller doen verdwijnen dan placebo's.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 08/03/2010