Sport is goed voor de rug!

Het leven van de zonnige kant bekijken

Artsen die rugpatiënten de raad geven om te zwemmen of te fietsen, slaan daarentegen de plank mis. Beide sporten belasten weliswaar de tussenwervelschijven niet, maar doen ook de spieren niet veel werken die bijdragen tot de verticale houding. En het zijn precies die spieren die we moeten ontwikkelen. Andere misvatting: vaak wordt gedacht dat "asymmetrische" sporten zoals tennis, squash en golf slechts de spieren versterken van één lichaamshelft en wervelkolomafwijkingen bevorderen. Wie zoiets beweert, kent echter de menselijke anatomie slecht. We hebben allemaal een dominante kant; zelfs bij het lopen of het zwemmen drukt de ene lichaamshelft zwaarder dan de andere. Om de complexe sportbewegingen mogelijk te maken, moeten alle rompspieren werken. En bij tennissers mag de ene arm dan al sterker ontwikkeld zijn dan de andere, bij de buikspieren en de perivertebrale spieren is er geen enkel verschil merkbaar. Ten slotte moeten we het enorme belang onderstrepen van stretching. Bij heel wat sporters trekken de achterdijspieren zich samen. Ze hechten zich vast aan het bekken, en als ze te kort zijn, maken ze de rug nog holler en beschadigen ze de discus. Vandaar dat het aan te raden is om zo regelmatig mogelijk lenigheidsoefeningen te doen. Daarbij komt het erop aan de dijbeenspieren uit te rekken en daarbij de romp sterk te buigen en de benen gestrekt te houden.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer op 12/08/2003