Spierstijfheid uitgelegd aan sporters

Spierstijfheid is het onprettige gevoel dat meestal optreedt na een uitzonderlijke inspanning.

• De ene contractie is de andere niet
• Het kwaad genezen met het kwaad
• Antistijfheidstips

Het typische geval is dat van een langdurige, matig intense inspanning. Daardoor raken de glycogeenreserves in de spieren uitgeput, met afbraak van de spiervezels tot gevolg. Spierstijfheid ontstaat meestal binnen 24 uur na de inspanning en duurt maximum tussen 24 en 72 uur. Nadien herstellen de spieren zich en draagt het organisme geen sporen meer van deze episode… tot de grenzen opnieuw overschreden worden!

De ene contractie is de andere niet

Alle langdurige en zware inspanningen kunnen spierstijfheid veroorzaken. Wel zijn er sterk bevorderende factoren. Onder meer oefeningen met veel "excentrische" contracties. Met andere woorden: wanneer de spier weerstand moet bieden tegen belasting (bv. bij een partijtje armworstelen). Bij "concentrische" contracties daarentegen bewegen de aanhechtingspunten zich naar elkaar toe (roeien), terwijl bij "isometrische" contracties de spier stabiel blijft (schuss-houding bij het skiën). Uiteraard wisselen bij de meeste sporten deze drie soorten bewegingen elkaar voortdurend af. Toch gaan sommige sporttakken met meer excentrische contracties gepaard dan andere. Op de toppen van de tenen lopen of een helling afrennen bijvoorbeeld.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer op 26/07/2005