• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    0 mening
  • Commentaren (0)

Slecht nieuws van het 'heupfront'

Slecht nieuws van het 'heupfront'De heupen zijn de grote boosdoeners van de sportgeneeskunde. Ze krijgen te weinig aandacht bij medische geschiktheidstests, maar vaak moet de patiënt een paar jaar later de tol betalen voor die onvoorzichtigheid.

Heel wat sporttakken houden een risico in op heupaandoeningen. We denken uiteraard in de eerste plaats aan voetbal, rugby, handbal, basketbal enz. Maar ook tennis is bepaald geen heupvriendelijke sport. De bal gaat zo snel in het moderne tennis dat de spelers geen tijd meer hebben om zich in profiel te plaatsen ten opzichte van het baltraject. Bovendien wordt er met zo veel topspin gespeeld dat de bal op een zeer hoog punt geraakt wordt, soms zelfs boven hoofdhoogte. Dat is dodelijk voor de gewrichten, want het veroorzaakt abnormale compressie tussen het min of meer stabiele bekken en de heel sterk roterende schouders. Ook de zware trainingen doen er geen goed aan. Onlangs bestudeerde dokter Parier twintig gevallen van heupblessures in het trainingscentrum van Roland Garros, waar hij werkt als arts. In zijn studie beschrijft hij het ontstaansproces van heuppijn bij heel wat tennissers, onder meer Gustavo Kuerten en Nicolas Escudé.

De grote lenteschoonmaak

Heel wat spelers zoeken hun heil in chirurgie. Maar wat kan er eigenlijk geopereerd worden? Niets! Er wordt een artroscoop in het gewricht gestopt, dat zo nodig "schoongemaakt" wordt door de kraakbeenuiteinden te verwijderen. Deze techniek leverde echter tot nog toe geen goede resultaten op, en maar weinigen geloven er nog in. Sommige chirurgen passen de fameuze viscosupplementatie toe, waarbij hyaluronzuur in het gewricht wordt gespoten om het beter te "smeren". Dat lost echter niets op, integendeel, want wat zien we: spelers die minder pijn hebben, hervatten de training en beschadigen nog meer hun kraakbeen.

Voorkomen in plaats van genezen

Alleen preventie lijkt doeltreffend tegen dergelijke aandoeningen. Zo zou de hoogte van de ruimte tussen de gewrichten grondig onderzocht moeten worden. Als een sporter benen heeft van ongelijke lengte, kantelt het bekken altijd naar de kortste kant. Daardoor raakt de tegenoverliggende dijbeenkop ontbloot en verkleint tegelijk het schokdempoppervlak. Vandaar het risico op vroegtijdige slijtage. Verder moet er gespeurd worden naar diverse kleine misvormingen van dit type via een radiografisch onderzoek (coxometrie) waarbij alle heuphoekstanden worden gemeten. Dit gewricht wordt in het dagelijkse leven al enorm belast. Wat dan te denken van blokkages na een loopwedstrijd of bij het neerkomen na een sprong? De belasting is het zwaarst bij disciplines met korte en snelle verplaatsingen en bruuske richtingveranderingen. De druk op de heupen kan dan tot tien keer het lichaamsgewicht bedragen! In diverse sporten is er al sprake van een heuse epidemie. Artsen hebben lange tijd de fout begaan om in dat geval rust voor te schrijven. In werkelijkheid geldt ook voor die aandoening de regel dat actief blijven nodig is om het gewricht in kwestie te doen blijven functioneren. Vroeger werden vooral sporten aangeraden als fietsen of zwemmen, waarbij het gewicht "gedragen" wordt. Vandaag kiest men daarentegen veeleer voor sporten die de gewrichten zwaarder belasten. Uit studies is namelijk gebleken dat sporten als golf en tennis zelfs een doeltreffende behandeling vormen. Op voorwaarde dat u niet overdrijft natuurlijk!

Schrijf u gratis in op de newsletter van e-gezondheid !

Artikel gepubliceerd door op 12/04/2005

Bronnen: Bronnen: "Hanche et tennis. Rencontres nationales médecine et tennis", Bordeaux. september 2004. "Coxarthrose: traitements et développement de l'activité physique", 2ème Journée REV, 14 mei 2004.

Vindt u het artikel interessant?
 

Meer weten