Screenen naar het syndroom van Down: complexe beslissingen

In welke mate zijn zwangere vrouwen zich bewust van de gevolgen van de beslissingen die ze moeten nemen?

Volgens een enquête uitgevoerd bij 400 vrouwen, heeft 88% de gewone screening laten doen, namelijk de meting van de nekplooi, gevolgd door een bloedproef tijdens het 1ste of 2de trimester van de zwangerschap. Zowat 40% van die vrouwen was zich er niet van bewust dat ze na de screening geconfronteerd zou kunnen worden met de beslissing om al dan niet haar zwangerschap voort te zetten. De helft van de vrouwen wist niet dat een gewone screening zou kunnen leiden tot de beslissing om al dan niet een vruchtwaterpunctie te laten doen. Eén derde ten slotte begreep het resultaat van de bloedproef niet, namelijk dat het ging om een schatting van het risico op het syndroom van Down, en niet om een diagnose.
Deze resultaten tonen aan hoe belangrijk het is om bij dit soort screeningonderzoeken de betrokken vrouwen duidelijke en aangepaste informatie te verstrekken. Enkel goed begrepen informatie kan de vrouwen helpen om "beslissingen te nemen die in de lijn liggen van hun waarden".
In de praktijk, mag men niet aarzelen om zijn arts vragen te stellen, om die vragen indien nodig te herhalen, om te vragen om de informatie met andere woorden nog eens uit te leggen, altijd maar opnieuw tot alles helemaal duidelijk is. Dit moeten vrouwen doen vanaf het begin van het screeningproces.

Bijgewerkt door Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste op 31/01/2012
Créé initialement par Isabelle Eustache, gezondheidsjournaliste le 20/04/2009

Bronnen: Persinformatie van het Frans nationaal instituut voor gezondheid en medisch onderzoek (Institut national de la santé et de la recherche médicale, Inserm), 7 januari 2009; Prénatal Diagnosis, Valérie Seror et coll., online editie.

Dit artikel maakt deel uit van het dossier Welke zwangerschapsonderzoeken bestaan er?