Schokgolfbehandeling bij tendinitis

Tendinitis komt vrij veel voor bij sporters. De voorbije jaren werden een aantal nieuwe behandelingen gelanceerd, onder meer extracorporele schokgolftherapie.

• Een kwestie van trillingen
• De ene golven brengen de andere voort
• Moderniteit heeft haar prijs

Een kwestie van trillingen

Paradoxaal genoeg komt die nieuwe behandeling neer op een oudere methode: lithotripsie. Daarbij verbrijzelt de uroloog de steentjes in de urinewegen via krachtige trillingen. Dat gebeurt via stralings- of geluidsgolven. De eerste worden opgewekt door een soort pen waarvan de punt de pees doorboort. Het materiaal is vrij goedkoop, waardoor deze behandeling vrijwel voor iedereen betaalbaar is. Het enige probleem is dat de sessies de reputatie hebben heel pijnlijk te zijn.

De ene golven brengen de andere voort

Er bestaat echter een voor de patiënt veel comfortabeler alternatief: geluidsgolven. Daarbij wordt een waterzak gelegd op de te behandelen zone.
Een sterke elektrische stroomstoot wordt dan door een elektromagnetisch systeem omgezet in een schokgolf. Die dringt via een lens door tot zes centimeter diep in de huid, via opeenvolgende golven. Je kunt het een beetje vergelijken met een kei die in het water wordt gegooid en kringen veroorzaakt. Het is daarbij uiteraard de bedoeling de pees "dooreen te schudden" en op die manier de verkalkingen en de zones met vezelig littekenweefsel te verbrijzelen. Die golven veroorzaken ook een ontstekingsreactie die het genezingsproces bevordert. In de regel zijn er drie sessies nodig in het ziekenhuis, met één week tussentijd. De chirurg kan zijn methode aanpassen aan de intensiteit van het elektroakoestisch signaal, het aantal schokken en de vorm van de lens. Heeft hij veel ervaring met die techniek, dan is de ongeveer tien minuten durende sessie niet pijnlijk.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 27/02/2007