Dr. Philippe Presles, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste

Schildklierstoornissen

Gepubliceerd door Dr. Philippe Presles, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 18/01/2005 - 00h00
-A +A

De schildklier: er wordt steeds meer over gesproken. En inderdaad: schildklierstoornissen - hypothyreoïdie en hyperthyreoïdie - komen vaker voor dan vroeger, maar dan wel dankzij een betere diagnose. Vandaag kunnen de symptomen dan ook uitstekend beheerst worden.

Schildklierstoornissen kunnen tal van symptomen veroorzaken. Bij hypothyreoïdie begint het lichaam vertraagd te functioneren: vermoeidheid, slaperigheid overdag, neerslachtigheid, kouwelijkheid, verhoogde polsslag, verstoorde darmtransit enz. Twee of drie van die symptomen volstaan om aan hypothyreoïdie te denken. Hyperthyreoïdie daarentegen gaat gepaard met een verhoogde hartslag, hartkloppingen, gewichtsverlies zonder daarom minder te eten, opwinding, angst, slapeloosheid, …

De diagnose kan gesteld worden via een gewone bloedanalyse om het THS-gehalte te bepalen. De schildklier (een kleine klier onder de adamsappel) scheidt schildklierhormonen af: T3 en T4. De productie ervan wordt geregeld door een ander hormoon, dat aangemaakt wordt door de hypofyse (een klier centraal in de hersenen), THS genoemd (thyreostimuline of schildklierstimulerend hormoon). Als het THS verhoogd is, betekent dit dat de schildklierhormonen een te lage concentratie hebben en niet langer controle uitoefenen op de hypofyse, die als reactie te veel THS aanmaakt. In dat geval spreken we van hypothyreoïdie. Is het THS daarentegen laag, dan is de schildklierhormoonspiegel te hoog en is er sprake van hyperthyreoïdie.

De THS-test dient dus niet alleen om de diagnose te stellen, maar ook om de doeltreffendheid van de behandeling na te gaan. Toch is hij ook nodig bij een te hoog cholesterolgehalte of bij diabetes. Te veel bloedvetten kunnen immers gedeeltelijk het gevolg zijn van hypothyreoïdie, terwijl een hoge bloedsuikerspiegel (diabetes) dan weer hyperthyreoïdie kan veroorzaken. Schildklierstoornissen worden ook opgespoord met een echografie. Die kan een vergroot schildkliervolume (struma of krop) of knobbeltjes (noduli) aan het licht brengen. In het laatste geval wordt ook een scintigrafie uitgevoerd. Daarbij wordt radioactief jodium ingespoten, dat zich bij voorkeur op de knobbeltjes hecht. Die moeten geopereerd worden, afhankelijk van de resultaten.

Oorzaak en behandeling

Hypo- en hyperthyreoïdie zijn auto-immuunziekten. Met andere woorden: het afweersysteem verweert zich tegen zijn eigen cellen en ontwikkelt er antilichamen tegen, om ze te vernietigen.

Hypothyreoïdie

Hypothyreoïdie van Hashimoto is de meest voorkomende vorm en treft vaker vrouwen boen de 40. De diagnose wordt bevestigd door te zoeken naar specifieke antilichamen. De behandeling is levenslang en substitutief. Met andere woorden: de ontbrekende schildklierhormonen worden vervangen. Zwangerschap is een risicofactor, want het is een periode waarin het immuunsysteem ingrijpende veranderingen ondergaat. De andere vormen van hypothyreoïdie zijn het gevolg van de behandeling van hyperthyreoïdie, met antithyroïdea (thyreostatica) of chirurgie.

Gepubliceerd door Dr. Philippe Presles, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 18/01/2005 - 00h00
Bekijk dit artikel
Vous devez être connecté à votre compte E-Santé afin de laisser un commentaire
PUB
Lees ook
Meer artikels