Scheiden zonder lijden

Vertellen dat 'papa en mama niet meer samen zijn' is niet altijd evident. Over sommige dingen moet je het wel hebben, over andere niet. Hoe moet je vermijden dat je een kind kwetst? Hoe kan je het kind geruststellen? 'Het kind moet begrijpen dat er problemen zijn binnen het koppel, maar niet binnen de ouder-kind relatie', zo luidt het advies.

• 'Mama, papa, waarom gaan jullie uit elkaar?'
• 'Mama, is papa stout?'
• 'Als jij pijn hebt, heb ik ook pijn'
• 'Mama, ik mag mijn nieuwe papa niet... '

'Mama, papa, waarom gaan jullie uit elkaar?'

Het heeft geen enkel nut om uw kind op de hoogte te brengen van alle details van de scheiding (je vader of je moeder bedriegt mij, hij of zij kan mij niet geven wat ik wil, enz.), maar het is wel belangrijk dat het kind weet wat er gaande is. En liefst in eenvoudige bewoordingen. Als ouders weigeren om te antwoorden op de vragen van hun kinderen, gaan ze alleen maar nog ongeruster worden. Door dingen niet te vertellen kan het kind gaan denken dat zijn ouders niet van elkaar houden omdat ze niet van hem houden.

'Mama, is papa stout?'

Als men zijn partner openlijk afvalt of in diskrediet brengt, dan is dat vaak omdat men uit is op het straffen van de partner en het winnen van de erkenning en de liefde van het kind. Mogelijk wil men de eigen pijn verzachten door het conflict te radicaliseren. Maar die houding kan gevaarlijk zijn voor het kind. Als men zegt dat papa stout is en aan het kind vraagt om boos te zijn op papa en om niet voor zijn papa te kiezen, maar wel voor zijn mama, dan plaatst men het kind in een moeilijke positie. Het kan vernietigend zijn voor de identiteit van het kind en het kind kan er zwaar onder lijden. Kinderen hebben nood aan complementariteit met de ouders, niet aan rivaliteit.

Artikel gepubliceerd door Memlouk op 30/01/2007 - 00:00

Bronnen: Psychoenfants, januari/februari 2007.