Salpingitis: de stille vijand van de eileiders

Sedert de aids-epidemie raakten de andere seksueel overdraagbare aandoeningen (SOA) enigszins op de achtergrond. Toch veroorzaken ook deze aandoeningnen soms aanzienlijke schade. De belangrijkste oorzaak van infertiliteit is een bacterie, Chlamydia trachomatis genaamd. Deze veroorzaakt infecties van de eileiders, ook "salpingitis" genaamd, die leiden tot letsels die de doortocht van de gameten (eicellen en spermatozoa) beletten.

• Oorzaken en tekens
• Welke diagnose?
• Diagnostiek en behandeling: laparoscopie essentieel
• Antibiotherapie
• Preventie: essentieel!
• Lectuur:

Oorzaken en tekens

Salpingitis is een frequente en ernstige infectie van de eileiders en tast vooral jonge vrouwen aan. De aandoening kan zich op verschillende wijzen manifesteren: pijn in de onderbuik met koorts of een toename van de witte bloedcellen, soms echter zonder enig ziekteteken. Vaak wordt salpingitis slechts a posteriori ontdekt, ter gelegenheid van een bilan voor steriliteit (wanneer het soms al te laat is). Meerdere kiemen zijn hiervoor verantwoordelijk, maar de belangrijkste is ongetwijfeld Chlamydia trachomatis. De andere kiemen zijn gonokokken, enterobacteriën en anaërobe kiemen.

Welke diagnose?

Een relatief recente test gebaseerd op een urinestaal kan een recente infectie zowel bij de man als bij de vrouw aantonen. De diagnose moet toch nog bevestigd worden op een monsterafname van de urethra, de vagina en de baarmoederhals om de oorzakelijke kiem direct aan te tonen. Het opsporen van antilichamen kan van nut zijn bij het opsporen van een recente infectie. Veel patiënten hebben immers antilichamen tegen Chlamydia en men zou de variaties van de antistoffentiter moeten analyseren over meerdere afnamen. Het is noodzakelijk, tijdens het onderzoek voor een salpingitis, door bloedonderzoek sporen te zoeken van syfilis en vooral van een besmetting met het hepatitis B- of het aidsvirus.

Artikel gepubliceerd door Aanpassing: Pierre Dewaele op 26/12/2001

Bronnen: RL - Les maladies sexuellement transmissibles. B Halioua. E Malkin. Ed PUF, Coll. Que sais-je ?, n°58.