Risicofactoren van hepatitis C: een stand van zaken

De risicofactoren van overdracht van het hepatitis-C-virus (HCV) zijn veranderd. Vóór 1992 werd de besmetting vooral opgelopen door het gebruik van intraveneuze drugs en bloedtransfusies. Nu is de lijst nog langer.

• Verschillende risicofactoren
• Evaluatie van de risico's
• Screening
• Thans beschikt men over een screeningbloedtest.

Verschillende risicofactoren

Het hepatitis-C-virus wordt nu niet meer alleen overgedragen door bloedtransfusie of intraveneuze drugs. Er zijn nog andere risicofactoren:

• inhalatie van drugs,
• meerdere seksuele partners,
• piercing,
• tatoeage,
• accidentele prikken door een besmette naald,
• injectie van immunoglobulinen,
• hemodialyse,
• religieuze scarificaties.

Evaluatie van de risico's

• Transfusie van bloedderivaten: met de moderne screeningtests bedraagt het risico van HCV-overdracht 0,01 tot 0,001% per eenheid bloed.
• Intraveneuze drugs: 50% van de nieuwe gevallen van besmetting van het HCV wordt veroorzaakt door intraveneuze drugs. In 50 tot 60% van de gevallen vindt de besmetting plaats tijdens de eerste drie maanden.
• Accidentele prikken door een besmette naald - medische en paramedische beroepen: de kans op besmetting is viermaal hoger dan na een bloedtransfusie. Na een prik met een besmette naald bedraagt het conversiepercentage bijna 2%.
• Seksuele transmissie: in een monogame relatie bedraagt het risico ongeveer 1 tot 3%. Mechanische voorbehoedsmiddelen zijn niet noodzakelijk in een monogame relatie.
• Zgn. “verticale” overdracht (van moeder op kind): dat risico wordt geraamd op 5% per zwangerschap. Het wordt niet aanbevolen de baby te testen vóór de leeftijd van 1 jaar. Borstvoeding houdt een laag risico van overdracht van het HCV in.
• Hemodialyse: de kans op HCV-infectie bij hemodialysepatiënten in de Verenigde Staten wordt op 10 tot 20% geraamd.
• Internasaal cocaïnegebruik: epidemiologische studies suggereren sterk dat intranasaal gebruik van cocaïne het virus kan overdragen.
• Tatoeage: nog omstreden.

Artikel gepubliceerd door Dr. Philippe Presles, bewerkt door Danielle Pickman op 29/10/2002

Bronnen: Herrine S.K., Ann. Intern. Med., 136: 747-57, 2002.