Reumatoïde

Reumatoïde artritis is thans de meest frequente reumatische aandoening.

• Inleiding
• Symptomen
• Typen en ontwikkeling
• Diagnose
• Verloop en prognose
• Behandeling

Inleiding

Epidemiologische studies in Engeland, Noorwegen en Zwitserland hebben aangetoond dat circa 0,5 procent van de volwassen mannelijke bevolking en tussen 1,4 en 1,7 procent van de volwassen vrouwelijke bevolking door deze ziekte van onbekende oorsprong zijn aangetast. De incidentie stijgt met de leeftijd en bereikt een maximum van ongeveer 6 procent bij mannen tussen de 60 en 75 jaar en van 15-17 procent bij vrouwen tussen 65 en 74 jaar. Hoewel reumatoïde artritis op alle leeftijden kan voorkomen, is er een piek tussen het veertigste en het vijftigste jaar, vooral bij vrouwen.De ziekte treft hoofdzakelijk de perifere gewrichten, handen, voeten en knieën en gaat dikwijls gepaard met aantasting van andere organen. In ongeveer driekwart van de gevallen kan de zogeheten reumafactor in het bloed worden aangetoond.

Symptomen

Het beeld van de reumatoïde artritis kan zeer verschillend zijn al naargelang het dominerend symptoom. Soms zijn er geen of weinig gewrichtsafwijkingen en domineren de symptomen elders in het lichaam met een positieve reumafactor in het bloed. Soms is de reumafactor afwezig en zijn de perifere gewrichtsafwijkingen geassocieerd met pelvispondylitis zonder de radiologische kenmerken van de ziekte van Bechterew.Morgenstijfheid en symmetrische deegachtige zwelling van de gewrichten zijn de meest kenmerkende verschijnselen welke reumatoïde artritis van andere reumatische gewrichtsaandoeningen zoals artrose (arthrosis deformans) onderscheidt.Radiologisch herkenbare afwijkingen treden veelal laat op, maar zijn over het algemeen kenmerkend. Er is geen absolute correlatie tussen de symptomen en de biochemische verschijnselen in het bloed (bijvoorbeeld bloedbezinkingssnelheid, globulinestijging en RA-factortiter).Bij een zeer actieve artritis kan men soms een normale bloedbezinkingssnelheid van de rode bloedcellen vinden en omgekeerd kan bij een uitgedoofde reumatoïde artritis de sedimentatie verhoogd blijven in verband met een blijvende verandering van de serumalbumine/globulineverhouding.De evaluatie van de toestand van de patiënt met reumatoïde artritis moet steunen op klinisch onderzoek.

Bronnen: Medica Press

Deze fiche maakt deel uit van de gids Gids Ziekten en aandoeningen, rubriek Bot, Gewricht, Spieren