• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    4 mening
  • Getuigenissen (0)

Pubalgie: al alles geprobeerd

Pubalgie: al alles geprobeerd

Vandaag zien we een duizelingwekkende stijging van het aantal gevallen van pubalgie, die goed voor 5 tot 18 procent van alle sportletsels is.

10% van de rugbyspelers en 12% van de voetballers worden erdoor getroffen en de aandoening treedt ook steeds vroeger op.

Pubalgie: veel sporters hebben er last van

Vroeger was pubalgie typisch voor spelers die door hun jarenlange carrière wat overbelast waren. Vandaag treedt dit probleem veel vroeger op, soms zelfs bij prepuberale kinderen die vroegtijdig intensief trainen. Pubalgie is een complex probleem waar vaak verschillende letsels in het spel zijn, zoals peesontstekingen, spierscheuren of zelfs gewrichtsproblemen. De pijn bij pubalgie situeert zich in of rond de pubis en kan tot aan de lies of zelfs het begin van de buikspieren gaan. Als we zien hoeveel problemen erbij komen kijken en als we weten hoe complex deze zone is, is het niet te verwonderen dat het probleem vaak voorkomt!

Tegen pubalgie werden alle technieken al uitgeprobeerd - schokgolven, laser, geperste koude lucht enz. - zonder ooit tot een referentiebehandeling te leiden. Uit de analyse van alle artikelen die over dit probleem verschenen zijn, blijkt echter dat er modeverschijnselen zijn. In de jaren '80 werd systematisch rust voorgeschreven. Rust was de essentiële fase van de behandeling en moest 6 weken tot 3 maanden duren. Sommige auteurs bevolen zelfs aan zo veel mogelijk platte rust te houden!

Vandaag is men minder streng. Het advies bestaat zuiver uit een beperking van het aantal trainingen. Sommige artsen stellen zelfs voor de weekendwedstrijd met pijnstillers te spelen. Zo ver moet het niet gaan, maar het lijkt toch aannemelijk dat pubalgie alleen maar een bijverschijnsel is van andere aandoeningen van het bewegingsapparaat, zoals tendinitis of discusherniadiscus waarbij men tot de vaststelling is gekomen dat het stilleggen van de activiteit het probleem "bevriest" en zelfs verergert.

Revalidatie, chirurgie en andere behandelingen van pubalgie

Nog een belangrijke vernieuwing: door de eerder bemoedigende resultaten is het gebruik van heelkunde ingeburgerd geraakt. De endoscopische technieken maken het werk uiteraard makkelijker: er wordt via de lies een slangetje ingebracht en met video-ondersteuning wordt bijvoorbeeld het gaatje in de peesstructuur hersteld. Vijf weken later herneemt de sporter zijn trainingen alsof er nooit iets gebeurd is.

De methode wordt vaak gebruikt. Toch is ze geen garantie voor succes. Dezelfde oorzaken leiden tot dezelfde gevolgen. Het probleem doet zich heel vaak enkele weken of maanden na de interventie opnieuw voor. Voor wat de revalidatie betreft, zijn de adviezen uiterst tegenstrijdig. Wat de ene bron aanbeveelt, wordt door de andere ontraden. In veel gevallen ligt de oorzaak van het probleem bij het feit dat de sporter gespierd en sportief is. Nog meer spieren kweken, lijkt dus de zaak alleen maar erger te maken.

Pubalgie is namelijk toe te schrijven aan een onevenwichtig spierstelsel. Meestal heeft een patiënt met pubalgie een te holle rug, krachtige quadriceps, maar zwakke buikspieren en een samentrekking van de spieren rond het zitbeen die er niet in slagen het bekken te ondersteunen wanneer de voet op de grond wordt geplaatst. Naar aanleiding van deze vaststelling probeert men een zeer gedetailleerde revalidatie uit te werken waarbij rekening wordt gehouden met de zwaktes, samentrekkingen en verhoogde spierspanning om op een gerichte manier spieren sterker te maken of uit te rekken. Dit is een werk van lange adem die onvermijdelijk individueel is.

Bijgewerkt door Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste op 08/12/2014
Origineel artikel geschreven door op 19/04/2005

Vindt u het artikel interessant?
 

Meer weten