Projectie, een afweermechanisme...

Gepubliceerd door Dr. Catherine Solano op 17/03/2009 - 00h00
-A +A

Afweermechanismen zijn onvrijwillige en onbewuste processen waardoor men gemakkelijker hevige angstgevoelens kan onderdrukken. Projectie is een veelvoorkomend afweermechanisme dat gemakkelijk waar te nemen is.

Wanneer uw naasten hun gevoelens op u projecteren


Als u goed nadenkt over de kritiek aan uw adres van sommige mensen uit uw omgeving, dan zult u merken dat het regelmatig gaat over projecties. Men verwijt u dat u traag bent, slecht georganiseerd, gierig, opgejaagd… In werkelijkheid kan het echter evengoed gaan om kritiek die uw gesprekspartner tot zichzelf richt. Die persoon voelt zijn gebreken intuïtief aan, kan ze echter niet aanvaarden en projecteert ze op de persoon die daar toevallig staat (u in dit geval) om zich ervan te bevrijden. Hoewel men op deze manier mondeling afstand kan nemen van een probleem, toch zal men met dit afweermechanisme uiteraard geen stap verder geraken en zich op het vlak van zijn gebreken ook niet kunnen verbeteren, vermits men er zich niet van bewust is. Het is een soort weigering om de werkelijkheid te zien zoals ze is.
Het is aan u om u te verdedigen en om u niet uit uw evenwicht te laten brengen door verwijten die het verkeerde doelwit gekozen hebben.

Projectie kan leiden tot ernstige interpretatiefouten


Projecties hebben niet alleen te maken met een persoon en zijn gebreken, maar ook met de houding die men kan hebben ten opzichte van die persoon.
Een duidelijk voorbeeld is dat van Juliette. Ze wordt door een psychiater gevolgd omwille van een depressie. Op een dag maakt ze zich boos op hem en zegt: "Ik merk wel dat u me verkeerd beoordeelt. U denkt dat, rekening gehouden met mijn situatie, ik alles heb om gelukkig te zijn en dat ik overdrijf en zonder reden klaag." Juliette voelt zich agressief ten opzichte van haar psychiater die haar - volgens haar - niet goed begrijpt… De psychiater antwoordt: "Denkt u niet dat u zich van schietschijf vergist? En dat wat u tegen mij zegt, eigenlijk gericht is tot uw moeder?" Voor Juliette is dit een schok. Ze beseft dat het waar is: haar moeder luisterde nooit en begreep haar niet. Als kind heeft Juliette nooit durven tegenspartelen of nooit extra aandacht durven vragen. Ze heeft de agressiviteit ten opzichte van haar moeder opgestapeld en ziet haar trouwens niet zo vaak meer. Omdat ze deze situatie moeilijk kan aanvaarden, omdat het beangstigend is zich agressief te voelen tegen zijn moeder, projecteert Juliette haar gevoelens op iemand anders, in dit geval haar psychiater.
Dit fenomeen gebeurt vrij vaak. Sommige mensen zeggen bijvoorbeeld: "Wat ik doe, interesseert je niet", "Je verstikt me", "Je veracht me" of "Je lacht me altijd uit"… En dat terwijl die verwijten helemaal niet gegrond zijn. Ze komen uit een oude werkelijkheid: de pijn die men voelde omdat men destijds uitgelachen werd of niet geapprecieerd werd, is nog steeds aanwezig. Die pijn, die angst werd in het verleden nooit ernstig genomen en nog minder verteerd. Die pijn uit zich nu via projectie.

Gepubliceerd door Dr. Catherine Solano op 17/03/2009 - 00h00
Bekijk dit artikel
Vous devez être connecté à votre compte E-Santé afin de laisser un commentaire
PUB
Lees ook
Psychologie: wat zijn uw diepste verlangens? Gepubliceerd op 15/03/2011 - 13h35

Soms hebben we moeite om te weten wat we willen. Van bij onze geboorte krijgen we immers voortdurend te maken met verplichtingen, uiteenlopende adviezen, boodschappen en ervaringen, die onze manier van denken bepalen. Soms kan onze omgeving ons helpe...

Meer artikels