Pleisters, dé oplossing voor onze hormonen!

Pleisters of patches zijn een manier om een geneesmiddel via de huid toe te dienen in plaats van oraal. En ze zijn volop in opmars, vooral dan die op het vlak van de hormonen: hormonale substitutietherapie, contraceptie, libido... de patches nemen onze hormonen in handen.

• De patches en onze hormonen, een lang verhaal
• Zachte contraceptie
• De patch om uw geslachtshormonen te prikkelen
• Hoe is de patch te gebruiken?

De patches en onze hormonen, een lang verhaal

De patches zijn in het gebied van de gynaecologie relatief lang geleden ingevoerd. Zo worden de HST (hormonale substitutietherapieën) - ze worden gebruikt ter behandeling van symptomen die te maken hebben met de menopauze (opvliegers, vaginale droogte…) - vaak toegediend in de vorm van patches. De risico's op een veneuze trombose (de vorming van een bloedklonter in een ader) zijn hierbij lager dan bij een oraal toegediende HST. De hormonen die onder de vorm van een pil worden toegediend, kunnen namelijk op hun weg door de lever de productie ontregelen van bepaalde eiwitten die een rol spelen bij de stolling van het bloed. Bij toediening via de huid worden de hormonen rechtstreeks en geleidelijk aan in het bloed gebracht en wordt dat probleem dus omzeild.

Zachte contraceptie

Na dit succes hebben de laboratoria zich toegespitst op de ontwikkeling van een contraceptieve patch. Die kwam in 2004 op de markt. Deze pleister geeft een mengeling van hormonen af (progesteron en oestrogenen) en moet elke week worden ververst en dat drie weken lang. Daarna volgt een week zonder patch. De pleister is minder belastend dan de dagelijks te nemen pil, maar hij moet hoe dan ook wekelijks worden vervangen! Studies hebben wel aangetoond dat door deze vaste regelmaat de patch minder vaak vergeten wordt dan de pil. In sommige gevallen werd het middel ook beter verdragen. Alleen het risico dat de pleister kan loskomen (volgens de studies minder dan 2%) en het feit dat hij zichtbaar is (ook al is het discreet) kan sommige vrouwen wel tegenstaan.

Artikel gepubliceerd door Julie Luong, gezondheidsjournaliste op 31/08/2009