PET-scan tegen scanner

Bij de opsporing van een tumor blijkt PET-scan (acroniem voor positron-emissietomografie) veel performanter te zijn in vergelijking met alle andere tegenwoordig gebruikte methoden, waaronder de klassieke CT-scan. Het systematisch gebruik ervan zou een voordeel zijn voor de patiënten, maar zou eveneens de kosten en wellicht de wachttijden doen toenemen...

• Een performante techniek die te weinig gebruikt wordt
• Bewezen superioriteit in de oncologie

Sedert een 20-tal jaar zorgt CT-scanning - of tomodensitometrie - voor een revolutie in de wereld van de medische beeldvorming en voor een aanzienlijke vooruitgang bij de behandeling van ziekten. De opeenvolgende verbeteringen van het materiaal hebben de beeldkwaliteit verbeterd en de snelheid van het onderzoek vergroot. Met de huidige scanners kan men zeer precies organen onderzoeken en tot dusver ontoegankelijke coupes visualiseren.

Een performante techniek die te weinig gebruikt wordt

De PET-scan is een andere recentere beeldvormingstechniek die niet meer gebaseerd is op röntgen-stralen, maar op de emissie van positronen. Hiermee kunnen functionele onderzoeken uitgevoerd worden, die zeer veel informatie opleveren. Helaas blijft deze techniek, die zeer interessant is o.a. voor de opsporing van metastasen, beperkt tot sommige researchcentra en enkele ziekenhuizen omwille van de complexiteit en de kosten. Toch is zowel de wetenschappelijke als de economische waarde van dit apparaat goed gedocumenteerd. De PET-scan is veel performanter dan alle andere onderzoeken voor de opsporing van tumoren en wordt bijv. in Duitsland systematisch gebruikt in deze indicatie. In Frankrijk gebruikt men nog talrijke onderzoeken (CT-scan, dosering van merkers, andere beeldvormingstechnieken, enz.) die uiteindelijk zeer duur zijn en, erger nog, soms twijfel omtrent de diagnose veroorzaken, met als gevolg het te vaak voorschrijven van chemotherapie. In Europa lijkt België overigens het best uitgeruste land te zijn.

Artikel gepubliceerd door Aanpassing: Pierre Dewaele op 26/12/2001

Bronnen: Pasquali, Ann. Surg., 234 : 675-680, 2001.