Peesvliesontsteking van de voetzool, uitgelegd aan sportbeoefenaars

Talrijke basketbalspelers, onder meer twee zeer bekende Franse spelers die in de NBA actief zijn, hebben last gehad van peesvliesontstekingen.

Waarom hebben basketbalspelers last van peesvliesontstekingen?

Na een sprong, vermijden voetballers, volleyballers en basketbalspelers zorgvuldig om met de voeten plat op de grond neer te komen, zoals beren dat wel doen. Ze proberen zodoende de schok te breken door eerst met het voorste deel van de voet contact te maken met de grond, alvorens de rest van de voet tot aan de hiel neer te zetten. Uiteraard zorgt deze oefening voor een enorme belasting van de voet. Maar de natuur zit goed in elkaar en de evolutie heeft ons voorzien van een zeer stevig vlies dat, hoewel weinig elastisch, de hele lengte van de voet overspant van het hielbeen (calcaneum) tot aan de middenvoetsbeentjes. Dit peesvlies aan de voetzool moet de zware belasting voor de voet helpen beperken. Daarvoor krijgt het ook de hulp van de korte buigspier, die men aan de basis van de dikke teen kan voelen wanneer men de voetzool betast en tegelijk de tenen achtereenvolgens buigt en strekt. Deze spier wordt sterker en steviger naarmate men meer sport beoefent.

Een kwetsuur die veel geduld vraagt...

Toch kunnen twee soorten letsels zich voordoen. In relatief zeldzame gevallen, kan het gebeuren dat de sporter bij het neerkomen na een sprong, een hevige pijn aan de voetzool voelt, een pijn die vergelijkbaar is met een 'dolksteek'. In dit geval is er sprake van een spierscheur! De voet wordt dan in het gips gezet. Daarna is het geduldig wachten op genezing (minimaal 4 weken).
Het andere geval is minder spectaculair, maar stelt wel meer problemen. De sporter voelt eerst een stekende pijn aan de binnenkant van de hiel, vooral 's morgens bij het opstaan. De pijn wordt geleidelijk heviger en verstoort elke activiteit. Niet alleen basketballers worden hiermee geconfronteerd. Deze hielproblemen treffen ook voetballers, rugbyspelers, volleyballers, handballers en uiteraard ook lopers. Medisch gezien, gaat het om een ontsteking van de aanhechting van het peesvlies van de voetzool op het hielbeen. Dankzij aanvullend onderzoek (echografie of MRI-scan), zijn de verdikking van de vezels en de verwijding van de omliggende haarvaten vrij duidelijk te zien. In een latere fase, kan ook het bot door de ontsteking aangetast worden en kunnen botcellen binnendringen in het peesvlies, dat dan zijn natuurlijke buigzaamheid verliest. Op röntgenfoto's ziet men een soort doornvormige verkalking of benige uitwas ontstaan. In het verleden, heeft men vaak de vergissing begaan om over te gaan tot de verwijdering van die uitwassen, tot men uiteindelijk is gaan begrijpen dat ze niet de oorzaak waren van de pijn. Die uitwassen waren enkel onhandige pogingen van de botmassa om een te kwetsbaar geworden peesvlies te verstevigen. Daarom moet het probleem behandeld worden zoals een tendinitis, waarbij een sportieve rustperiode voorgeschreven wordt, de enige manier om de vicieuze cirkel te doorbreken. Uiteraard mag men gaan zwemmen, roeien of fietsen, maar activiteiten waarbij op beide voeten gesteund wordt, zijn uitgesloten. De sporter zal geduld moeten hebben. Voor een weerbarstige peesvliesontsteking, moet gerekend worden op een rustperiode van twee maanden. De sporter zal bovendien moeten weerstaan aan de zin om te vroeg te herbeginnen. Dit zou inderdaad kunnen leiden tot een nieuwe verergering van de ontsteking.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebeur, met de hulp van Dr. Christian Daulouède op 15/06/2010