Otitis: pijnlijke oren

Otitis is een ontsteking van de verschillende gehoorgangen en -holten. De meest voorkomende vorm bij kinderen is een acute middenoorontsteking. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie komt dit type ontsteking zeer frequent voor in de vroege kinderjaren, met ongeveer 23 miljoen gevallen per jaar in Europa. Ze is doeltreffend te behandelen met antibiotica, maar dan moet de behandeling wel vroeg genoeg starten.

Otitis is de op één na belangrijkste reden om een kinderarts te raadplegen. Maar weinig kinderen ontsnappen aan deze bijzonder pijnlijke aandoening: tussen zes maanden en één jaar krijgt één op de drie kinderen minstens één oorontsteking. De ontsteking wordt veroorzaakt tijdens een verkoudheid of een rinofaryngitis (keel- en neusholteontsteking) door virussen en bacteriën die vanuit de neus het oor bereiken. De symptomen zijn: hevige pijn, koorts (38,5°) en soms ook spijsverteringsstoornissen (buikpijn, diarree, braken). Het kind huilt van de pijn en weigert te eten.

De arts onderzoekt het oor met een lichtloep, ook otoscoop genoemd. Als het trommelvlies gewoon rood is, spreken we van congestieve otitis; die wordt behandeld met koortsremmers en oordruppels. Is het trommelvlies daarentegen ondoorzichtig of bol, en is er sprake van sijpelend oorvocht (effusie), dan zijn er antibiotica nodig. Soms wordt een paracentese verricht. Daarbij wordt onder lokale of volledige verdoving het trommelvlies doorboord, om de etter af te voeren en de pijn te verzachten. Een oorontsteking moet hoe dan ook van dichtbij gevolgd worden tot ze volledig genezen is. De meest voorkomende complicatie is immers een chronische ontsteking. In veel zeldzamer gevallen kan de ontsteking het bot aantasten achter het oor - we spreken dan van een rotsbeenontsteking of mastoïditis -, het binnenoor of de hersenvliezen. Herhaalde oorontstekingen kunnen de gehoorfunctie aantasten. Het kind hoort dan steeds slechter, en we spreken in dat geval van maligne otitis. Naast antibiotica en soms ontstekingsremmers is ook een oorbuisje nodig. Het wordt ingebracht voor zes maanden tot één jaar en groeit er vaak spontaan uit. Soms moeten de poliepen weggenomen worden (adenoïdectomie) om een terugval te vermijden. Verder is gedurende één of twee jaar een regelmatig gehooronderzoek nodig, met om de zes maanden een audiogram.

Artikel gepubliceerd door Isabelle Eustache, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 20/01/2004