Osteoporose: onderschatte gevolgen

Osteoporose en verlies van autonomie

Elk jaar telt men in België ongeveer 10.000 heupfracturen. De noodzakelijke chirurgische ingreep (en soms ook het plaatsen van een prothese) kan leiden tot complicaties, des te meer omdat de zwaarst getroffen personen ook de oudsten zijn. Bovendien moet, ten gevolge van dit soort breuken, die zelf het gevolg zijn van osteoporose, rekening gehouden worden met een immobilisatie van één week tot... twee maanden. Ook de revalidatie kan veel tijd in beslag nemen en, jammer genoeg, zijn er ook patiënten die nooit meer over hun volledige autonomie zullen kunnen beschikken. Soms wordt daardoor het gebruik van een wandelstok of een rollator een noodzaak in het dagelijkse leven.

Osteoporose en het sedentaire leven

Na een breuk, leiden de immobilisatiefase, de pijn, maar ook de angst om opnieuw te vallen tot een nog meer sedentair leven. We weten echter dat een sedentair leven een factor is die osteoporose nog verergert, omdat het bot, om sterker te worden, regelmatig op de proef moet gesteld worden en omringd moet zijn door een minimum aan spiermassa. Na een eerste breuk, kan de patiënte dus in een vicieuze cirkel terechtkomen. Mensen die lijden aan osteoporose, blijven dus vaker thuis, worden afhankelijk van iemand anders om zich te wassen en om het huis te onderhouden en moeten in bepaalde gevallen overwegen om naar een instelling te verhuizen. Deze lagere activiteitsgraad leidt dan weer tot een hoger risico op breuken. De cijfers tonen ook aan dat het sterftecijfer binnen het jaar volgend op een ongeval te wijten aan osteoporose 20 tot 30% bedraagt. Er mag dus niet geaarzeld worden om te starten met de behandeling van osteoporose. Wachten op de eerste breuk is uit den boze!

Artikel gepubliceerd door Julie Luong, gezondheidsjournaliste op 15/03/2010

Bronnen: www.rhumatologie.asso.fr www.grio.org/grandpublic.php