Osteopathie: de ene is de andere niet

Osteopathie is een zachte geneeswijze die heel uiteenlopende pijnklachten probeert te verhelpen via manipulatie van de gewrichten. Maar daarnaast is de term ook de verzamelnaam voor het geheel van botziekten. Dit artikel kan u helpen om de twee voortaan uit elkaar te houden.

• Osteopathie: wat achtergrondinformatie
• Osteopathie: veel krediet onder sportlui
• Osteopathie: ook botaandoeningen

Osteopathie: wat achtergrondinformatie

De meeste mensen denken bij het woord osteopathie automatisch aan een soort alternatieve kinesitherapie die gebaseerd is op de overtuiging dat het merendeel van de ziektes het resultaat is van een verminderde beweeglijkheid van de gewrichten.
De therapie werd ontwikkeld door Andrew Taylor Still (1828-1917), een Amerikaanse arts die drie kinderen die besmet waren met meningitis moest zien sterven. Verbitterd door de gebrekkige efficiëntie van de wetenschap in zijn tijd, werkte hij deze vreemde theorie uit die zegt dat ziekten voortkomen uit een samendrukking van de slagaders als gevolg van kleine en nauwelijks opvallende ontwrichtingen.
Daniel David Palmer (1844-1913), ook een Amerikaan, ontwikkelde nagenoeg rond dezelfde periode de chiropractie. Deze therapie wijst op een gelijkaardige wijze op de rol van geknelde zenuwen in de wervelkolom in het ontstaan van alle pathologieën, ook van angina, diabetes, kanker, hartinfarct, enz.

Osteopathie: veel krediet onder sportlui

Net zoals bij homeopathie klinken deze ideeën misschien wat naïef als je ze vergelijkt met de huidige wetenschappelijke kennis. Toch blijven deze therapieën heel veel succes hebben, vooral bij sporters. Sommigen laten zich dan ook op gezette tijden onder handen nemen door een chiropractor of osteopaat. Hun geloof in de efficiëntie van de behandeling zit zeker voor een deel in het wat magische aspect van de manipulaties.
Daarbij worden de gewrichten gekraakt om het skelet als het ware weer soepel te krijgen en blokkades op te heffen. Het krakende geluid dat de patiënt soms hoort, is gewoon het gevolg van een luchtbel die in het gewricht ontstaat wanneer dat uit elkaar gerokken wordt. Na 15 tot 30 minuten is het gas opnieuw opgelost en kan de behandeling herhaald worden, en daarna opnieuw, zo goed als onbeperkt. Het kraken is puur fysiologisch bekeken een eerder banaal proces, maar het maakt bij de patiënt vaak heel veel los. Het kraken heeft een weldoend effect op hem en aan het eind van de behandeling voelt hij zich meestal ook echt beter. Eigenlijk is er dus niets in te brengen tegen deze zachte vormen van kinesitherapie, ware het niet dat ze patiënten met ernstigere pathologieën vaak weghouden van de hulp die ze anders wel zouden gaan
zoeken.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 04/12/2006 - 00:00