De oorzaken van vermoeidheid

Gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 20/07/2004 - 00h00
-A +A

Fysieke vermoeidheid is onvermijdelijk bij sporters. Normaal gezien verdwijnt ze vrij snel om plaats te maken voor nieuwe exploten. Da's echter niet altijd het geval!

PUB

Vermoeidheid is een vrij vage term die zowel kan slaan op stramme spieren de dag na een marathon, slaperigheid na een nachtje uitzakken, de voortekens van een depressie, het belangrijkste symptoom van tal van ziekten of gewoon van veroudering. De auteurs die het probleem bestudeerd hebben, hebben het knap moeilijk om er een nauwkeurige definitie van te geven. In het beroemde medische woordenboek Garnier Delamare wordt vermoeidheid als volgt beschreven: "De toestand die voortvloeit uit de langdurige activiteit van een orgaan (...) en die zich vertaalt in een verminderde werking ervan en in een specifiek gevoel van vermoeidheid." Een elegante manier om te schieten vanaf de zijlijn...

Een kwestie van intensiteit

In de sportfysiologie heeft men hetzelfde probleem om de diverse aspecten van vermoeidheid duidelijk te omschrijven. Zo slaat recuperatie op de periode onmiddellijk na de inspanning, terwijl vermoeidheid specifiek gebruikt wordt voor meestal langere periodes waarin men het vooral rustiger aan doet. De term overtraining heeft dan weer betrekking op een soort diepe en blijvende lusteloosheid die zeer goed lijkt op een depressie. Heel wat sporters hebben last (gehad) van deze vreemde kwaal, die hun letterlijk de benen afsnijdt. Dat leidt tot een enorme ontreddering, temeer omdat medische tests vaak niets abnormaals aan het licht brengen.

Overtraining heeft twee gezichten

Er zijn een aantal experimenten gevoerd om beter inzicht te krijgen in dit verschijnsel. Sommige auteurs onderscheiden voortaan twee subcategorieën van overtraining, naargelang de zenuwuitputting betrekking heeft op het sympathische zenuwstelsel (adrenaline, noradrenaline) of het parasympathische zenuwstelsel (acetylcholine). Het lijkt allemaal wat technisch, maar op basis van dit criterium zijn ze erin geslaagd om twee sterk verschillende profielen te onderscheiden van dit syndroom.

In het eerste geval is de patiënt bijzonder nerveus. Hij slaapt en eet niet meer, en zijn hart slaat bij de geringste inspanning op hol. Vermoeidheid van het sympathische zenuwstelsel komt ook tot uiting in verminderde concentratie en een verhoogd blessurerisico. Meestal vermindert ze gaandeweg en verdwijnt ze volledig na een voldoende lange rustperiode.

Vermoeidheid van het parasympathische zenuwstelsel blijft een veel groter mysterie, in die zin dat alle vormindexen optimaal zijn. De pols is laag, de bloeddruk normaal, en de persoon in kwestie eet en slaapt goed. Zodra hij echter begint te trainen, voelt hij zich niet in staat om normaal te presteren. Soms houdt deze parasympathische vermoeidheid aan zonder dat er veel aan te doen is, tenzij dan geduld oefenen...

Gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 20/07/2004 - 00h00
Bekijk dit artikel
Vous devez être connecté à votre compte E-Santé afin de laisser un commentaire
PUB
Lees ook
Hoe krijgt u erkenning bij uw baas? Gepubliceerd op 30/04/2014 - 15h50

Uw baas is belangrijk, want van hem of haar hangt af hoe u zich voelt in uw baan. Maar er is nog meer. Ook uw professionele carrière, de sfeer tussen de collega's, het succes van de projecten waar u aan meewerkt en natuurlijk ook uw loon aan het eind...

Meer artikels