• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    1 mening
  • Commentaren (0)

Ons skelet in gevaar!

Ons skelet in gevaar! Sommige breuken doen zich voor zonder dat er sprake is van een trauma. In de sport noemen we ze vermoeidheidsbreuken of stressfracturen, in het jargon ook wel "ziekte van Pauzat" genoemd. Maar gaat het echt wel om een ziekte?

Ons beendergestel is een wonderbaarlijke structuur en één van de stevigste die er bestaan. Een gezond beendergestel is bestand tegen een druk van bijna twee ton per vierkante centimeter, vier keer meer dan staal of gewapend beton! Toch wordt het soms van binnenuit aangevreten, net zoals een stuk vermolmd hout. Deze botbroosheid heeft verschillende oorzaken, in de eerste plaats inactiviteit. Zo verliest iemand die een maand het bed moet houden, tot 50 % van zijn botkapitaal! Omgekeerd dreigt ook te veel beweging de botstructuur te doen slijten. We spreken dan van een "vermoeidheidsbreuk" of "stressbreuk/-fractuur", ook wel de "ziekte van Pauzat" genoemd, naar de arts die in 1887 deze aandoening voor het eerst benoemde. Pauzat bestudeerde in die tijd de pijn van jonge soldaten tijdens militaire marsen. Hij formuleerde de hypothese dat botten kunnen breken zonder dat er daarbij noodzakelijk een spoor is van een specifiek trauma. Het zou nog een eeuw duren voor die geniale intuïtie werd bevestigd dankzij geavanceerde beeldvormingstechnieken.

Laattijdige roem

Decennialang werd deze aandoening onder de noemer "anekdotiek" gekwalificeerd. De medische literatuur beschreef weliswaar enkele verbazende gevallen, zoals dat van de 47-jarige man die zijn spaakbeen brak door 3 weken lang gedurende 3 uur per dag bladen te nieten. Daarbuiten interesseerde de ziekte echter geen kat. Vanaf de jaren 60 nam het aantal gevallen spectaculair toe. Dat had wellicht te maken met de lancering van nieuwe sporttakken - joggen, aerobic, squash enz. - waarbij duizenden sedentairen herhaaldelijk blootgesteld werden aan ongewone belastingen. Sindsdien zijn vermoeidheidsbreuken het spookbeeld van de atleet geworden. Ze vertegenwoordigen vandaag 2 % van alle breuken en treffen tot 30 % van alle hardlopers op een bepaald moment van hun carrière. Hoe kunnen we ons daartegen wapenen? Er bestaat jammer genoeg geen wondermiddel tegen. Het komt erop aan te luisteren naar ons lichaam en gas terug te nemen zodra de minste pijn opduikt. Het gevaar bestaat immers dat de kleine fractuur geleidelijk groter wordt, zoals een barstje in de voorruit van onze wagen. We moeten het gewricht dan gedurende 6 weken tot 3 maanden laten rusten. Vaak wordt immobilisatie aangeraden met een gipsverband. Wie opnieuw begint te sporten, moet zijn bewegingsapparaat sparen door bijvoorbeeld te letten op de ondergrond. Op boswegen joggen is beter dan op tarmac, en tennissen op gravel is minder belastend dan op hardcourt. Streef ook naar een goede techniek en corrigeer eventuele attitudefouten of "structurele gebreken": o-benen, platvoeten, misvormde wervelkolom,… Inleghakken dragen is soms een oplossing. Aarzel hoe dan ook niet om raad te vragen aan specialisten: kinesitherapeuten, trainers of sportartsen.

Artikel gepubliceerd door op 20/01/2004

Vindt u het artikel interessant?
 

Meer weten