Netvlies: nieuwigheden om goed te kunnen zien

Wat netvliesaandoeningen betreft, heeft men de voorbije jaren zeer belangrijke ontdekkingen gedaan, zoals de ontwikkeling van een nieuw soort medicijnen: de anti-VEGF-geneesmiddelen. Deze medicijnen maken het mogelijk om neovasculaire leeftijdsgebonden maculadegeneratie af te remmen. Wij bezorgen u de nodige uitleg.

• Wanneer de vascularisatie van het netvlies op hol slaat...
• Het voorbeeld van de LMD
• Waarvoor dienen de bloedvaten in het netvlies?

Wanneer de vascularisatie van het netvlies op hol slaat...

Het proces van neovascularisatie is betrokken in heel wat oogaandoeningen zoals de leeftijdsgebonden maculadegeneratie (LMD), diabetische retinopathie, retinale veneuze occlusie, enz. Toen dit probleem bekend werd, werden farmacologische stoffen ontwikkeld om de vorming van nieuwe bloedvaten tegen te gaan: de anti-VEGF-geneesmiddelen (VEGF: Vasculaire Endotheliale Groeifactor).
Laten we, om het goed te begrijpen, het voorbeeld nemen van de LMD, een aandoening van het centrale deel van het netvlies (de macula), waardoor de gezichtsscherpte afneemt zodat activiteiten die een scherp en gedetailleerd zicht vereisen onmogelijk worden: dat is bijvoorbeeld het geval met lezen, herkennen van gezichten, autorijden, enz.

Het voorbeeld van de LMD

De LMD komt vaak voor bij mensen die ouder zijn dan 50 jaar. Er bestaan twee vormen van LMD: de droge maculadegeneratie en de natte of exsudatieve maculadegeneratie. De tweede komt het vaakste voor en wordt gekenmerkt door het verschijnen van abnormale en nieuwe bloedvaten in het centrale deel van de retina (het netvlies). Sinds het op de markt verschijnen van anti-VEGF-geneesmiddelen, die aan de basis liggen van de zogenaamde antiangiogene behandeling, die tot doel heeft de vorming van nieuwe bloedvaten te vermijden, is het mogelijk de aandoening te stabiliseren en zelfs het zicht te verbeteren in een groot percentage van de gevallen. Tegenwoordig is het zo dat de geneesmiddelen rechtstreeks in het oog worden ingespoten, een schrikwekkende methode die nochtans goed verdragen wordt. Ondertussen wordt verder onderzoek verricht om nieuwe toedieningswijzen op punt te stellen: orale toediening, oogspoeling, intramusculaire inspuiting… Het andere nadeel van deze behandeling is dat ze slechts een tijdelijk effect heeft, zodat herhaalde inspuitingen noodzakelijk zijn. Ook voor dit probleem zal in de nabije toekomst wellicht een oplossing gevonden worden.

Artikel gepubliceerd door Dr. Philippe Presles op 26/05/2008 - 23:00

Bronnen: Persdossier 2008 van het 114de Congres van de Société française d'ophtalmologie (Franse vereniging voor oogheelkunde).