Mijn kind stottert. Wat moet ik doen?

Hoe kunnen we ons kind helpen om niet meer te stotteren?

" De preventie voor kinderen onder de 4,5 jaar is spanningen helpen verminderen en het probleem van het kind begrijpen", aldus Anne-Marie Simon. Dit zijn enkele praktische tips:

• Doe nooit alsof u niets hoort. Als een kind stottert, weet het dat en ziet het er ook van af. Als zijn probleem in het gezin een taboe-onderwerp is, zal het gaan denken dat het toch wel heel erg moet zijn als niemand erover kan of wil praten...


• Luister naar uw kind. Luister meer naar wat het wil zeggen dan naar hoe het dat doet. Anders wordt taal iets waar uw kind bang voor is, zoals voor een werktuig dat je onder de knie moet krijgen in plaats van een natuurlijk communicatiemiddel. Het kan dan bang worden dat het niet gehoord wordt als persoon en alleen beoordeeld wordt op wat het doet, en daaronder gaan lijden.


• Pas u aan aan de taal van uw kind. Het is nog klein, ga op zijn niveau staan. Gebruik eenvoudige woorden.


• Praat niet te snel, want dan kan uw kind u niet volgen. Misschien stottert het wel omdat het probeert even snel te praten als u!


• Stel niet te veel vragen achtereen. Het kan zo'n woordenvloed aan vragen onmogelijk begrijpen, laat staan erop antwoorden.


• Gebruik geen te complexe taal met te lange zinnen.


• Verbeter uw kind niet voortdurend in hoe het spreekt.


• Verander niet te vaak van onderwerp, want dan kan het niet volgen.


• Antwoord als het iets zegt, en maak geen opmerkingen over de manier waarop het dat zegt.

Is het de fout van de ouders als een kind stottert?

Helemaal niet. Het is goed mogelijk dat een ander kind in dezelfde context niet stottert. Mogelijk heeft het kind een lichte fonologische achterstand. Dat is het geval met 40 % van de kinderen die stotteren. Of misschien is het kind angstig na zware emoties, na een scheiding, een woedeaanval, frustraties, verlangen naar autonomie... Het kan ook te maken hebben met familiale gebeurtenissen die voor hem een bron van onzekerheid zijn zoals verhuizen, de geboorte van een broertje of zusje, de scheiding van de ouders...
Maar het is hoe dan ook fout om met een beschuldigende vinger naar de ouders wijzen. Ze zijn niet de oorzaak van het stotteren, maar met een beetje goede wil kunnen ze de orthophoniste wel helpen in de therapie. Hun inspanningen worden meestal ruimschoots beloond!

Artikel gepubliceerd door Dr. Catherine Solano op 07/12/2009

Bronnen: (1) Met dank aan Anne-Marie Simon, orthophoniste en auteur van het wetenschappelijk artikel: " Le bégaiement chez l'enfant: intervention précoce chez le très jeune enfant, et traitement pour l'enfant d'âge scolaire et le pré-adolescent ".