Mesotherapie: ultramoderne geneeskunde?

Mesotherapie is een verzorgingstechniek die in de sportwereld zeer sterk verspreid is. Heel wat atleten zweren enkel bij deze methode. Terecht?

• Voordelen en gevaren

Mesotherapie ontstond in 1952 in het brein van dokter Michel Pistor, een bescheiden Franse plattelandsarts die het overmatig gebruik van geneesmiddelen door zijn patiënten wou afremmen. Hij bedacht daarom een techniek die eruit bestond verschillende producten onder de huid te injecteren via een hele reeks kleine prikjes. Vijftig jaar later blijft het sleutelargument van de methode hetzelfde: een plaatselijke toediening van een kleine hoeveelheid van een geneesmiddel waardoor de patiënt "loco dolenti" (op de plaats van de pijn) kan worden behandeld en zo de farmacologische afhankelijkheid in het algemeen kan worden beperkt. Ondertussen werd mesotherapie al wetenschappelijk onderzocht. Onlangs toonde een Parijs team bijvoorbeeld aan dat de injectie van een radio-opaak product in onstoken schouders de cellen van de ontsteking volgde zonder zich in het hele organisme te verspreiden. Bij wijze van vergelijking is het belangrijk te weten dat bij een intra-articulaire infiltratie van cortisone ten minste de helft van de dosis in de algemene bloedsomloop terechtkomt!

Voordelen en gevaren

Voor sportbeoefenaars houdt de methode heel wat voordelen in. Ze biedt met name een alternatief voor het herhaaldelijk innemen van ontstekingsremmers in tabletvorm, die vaak spijsverteringsproblemen veroorzaken. Dat succes houdt niettemin een zeker voorbehoud in. Men heeft lang beweerd dat de via mesotherapie geïnjecteerde producten niet in de algemene bloedsomloop terechtkwamen. Maar een uiterst interessante nieuwe bevinding werd afgeleid uit de urinestalen van twaalf atleten die met mesotherapie werden behandeld en aan een antidopingcontrole werden onderworpen. Sommigen van hen werden beloond met een positief resultaat! Bij de geïnjecteerde producten bevinden zich lokale verdovingsmiddelen, zoals xylocaïne, dat een vervlakking van de pijn veroorzaakt. Maar het gebruik van deze producten wordt bijna systematisch verboden in de sportwereld. Enige voorzichtigheid is dus geboden: er worden bijvoorbeeld beter geen mesotherapiesessies kort voor een wedstrijd gepland. Ander belangrijk punt: men moet vermijden de methode te gebruiken om de trainingen tot elke prijs voort te kunnen zetten. Dat zou ons tien jaar terug in de tijd brengen, toen bij enkelverstuikingen een plaatselijke verdoving werd geïnjecteerd, zodat de atleet zijn activiteit kon voortzetten. Tegenwoordig zijn we verontwaardigd over deze barbaarse techniek. Met deze behandeling verliest men werkelijk elk gevoel in het gewricht dat de facto veel kwetsbaarder is voor allerlei kwetsuren. Gedaan dus met verdovende infiltratie! En mesotherapie dan? De naald is natuurlijk kleiner en er zijn meer injectiepunten. Maar als het principe het artificeel inslapen van de pijn is, kunnen we na verloop van tijd soms heel ernstige gevolgen verwachten.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 29/06/2004