Lupus

Gepubliceerd door Dr. Renaud Guichard, bewerkt door Danielle Pickman op 01/10/2002 - 00h00
-A +A

PUB

De behandeling

De behandeling heeft tot doel de ontstekingsverschijnselen en immunologische fenomenen te verminderen. De meeste geneesmiddelen onderdrukken dan ook de immuniteit. Voor de ontsteking gebruiken we klassieke ontstekingsremmende (of anti-inflammatoire) middelen, die echter schadelijk zijn voor de maag. Ook wordt cortison gegeven. De bijwerkingen van cortison zijn bekend: botontkalking, maag-darmzweren, meer kans op infectie, enz. Eigenaardig is dat ook antimalariamiddelen doeltreffend lijken te zijn bij lupus. Om de immuniteit te verlagen, gebruikt men meestal cyclofosfamiden en azathioprine, vaak in combinatie met cortison, daar cortison sneller werkt. Die immunosuppressiva hebben soms ernstige bijwerkingen, zoals hematurie (bloed in de urine) en meer kans op infecties (verhoogde vatbaarheid voor infecties door een verzwakte immuniteit).

Hoe evolueert de ziekte?

De evolutie van de ziekte is uiterst variabel in de tijd en ook de ernst kan sterk variëren. Men maakt een onderscheid tussen:

  • een “rustige” lupus, die enkel toezicht vereist en niet moet worden behandeld;
  • een symptomatische lupus die wel wordt behandeld. De intensiteit en de duur van de behandeling hangen af van de frequentie en de ernst van de opflakkeringen en van de aangetaste organen. Bijv. aantasting van de huid of de gewrichten wordt behandeld met ontstekingsremmende middelen, maar een aantasting van de nieren wordt behandeld met cortison en immunosuppressiva.
Een zwangerschap verergert de ziekte. Een doeltreffend voorbehoedsmiddel is dus aangewezen.
Gepubliceerd door Dr. Renaud Guichard, bewerkt door Danielle Pickman op 01/10/2002 - 00h00
Bekijk dit artikel
Vous devez être connecté à votre compte E-Santé afin de laisser un commentaire
PUB