Lumbale discushernia: alles geprobeerd!

Een lumbale discushernia treft vooral sedentaire personen met overgewicht, maar komt evengoed voor bij topsporters. Tekst en uitleg.

• Een broze kern
• Als een operatie onvermijdelijk wordt

Een lumbale discusherniadiscusis het gevolg van diverse verschijnselen die typisch zijn voor onze tijd, zoals overgewicht, sedentariteit en (te) veel zitten of liggen. Sporters denken misschien dat ze daardoor beschermd zijn tegen deze epidemie. Regelmatig sporten is immers de beste troef tegen lagerugpijn. Of liever: tot op zekere hoogte! Op het hoogste niveau zien we immers de tegenovergestelde trend: heel veel sporters hebben rugklachten, vooral in disciplines waarbij de wervelkolom voortdurend draaibewegingen (torsies) ondergaat (racketsporten) of blootstaat aan enorme druk (gewichtheffen, rugby, roeien enz.).

Een broze kern

De tussenwervelschijven worden meestal voorgesteld als vezelachtige kussentjes. Toch zit hun structuur iets complexer in elkaar. Zo'n schijf bestaat uit verschillende lagen boven elkaar die rond een vervormbare kern zitten. Als de belasting te groot wordt, kan er een scheurtje ontstaan. De typische lagerugpijn situeert zich tussen de vierde en de vijfde lendenwervel. Op dat moment kan de schade nog beperkt worden, ook al vereist dit een grondige revalidatietherapie. De meesten gaan er echter van uit dat ze genezen zijn zodra de pijn verdwenen is. Ondertussen gaat het slijtageproces echter sluipend verder. Tot de dag waarop de schijf volledig uitpuilt en tegen een zenuw drukt. Die uitstulping noemen we een hernia. Zo'n hernia veroorzaakt niet noodzakelijk problemen. Zo gaat ze in 20 tot 30 % van de gevallen niet gepaard met klachten. Alles hangt af van de plaats en de omvang van de uitstulping. Situeert die zich gewoon in de mergholte, dan verloopt ze meestal pijnloos, maar als ze lateraal is en tegen de heupzenuw drukt, straalt de pijn uit naar het been en kunnen er verlammingsverschijnselen optreden. In dat geval rijst altijd de vraag naar het nut van een operatie. Ons lichaam kan immers perfect zichzelf genezen. Vroeg of laat wordt de hernia gekoloniseerd door bloedvaatjes en uiteindelijk volledig geresorbeerd.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 15/11/2005