Dit lijkt me de interessantste omdat vele problemen ontstaan door een verkeerde manier van denken, bijv. sommige mensen piekeren over iets waarvan ze denken dat hen dat in de toekomst kan gebeuren, ...
- Favorieten
-
Delen
Naar een vriend sturenNAAR EEN VRIEND STUREN close
Boodschap ter attentie van de internetbezoeker die zijn formulier invult
Leren aanvaarden vermindert het emotionele leed - Afprinten
Leren aanvaarden vermindert het emotionele leed
- Wie heeft de neiging om tegen zijn gedachten en gevoelens te vechten?
- Vechten kan ons verhinderen om te leven
- De acceptance therapy of hoe leren te aanvaarden
- De plaats van de waarden in de acceptance therapy (ACT)
Wie heeft de neiging om tegen zijn gedachten en gevoelens te vechten?
Iedereen doet het wel eens... Mensen die aan fobieën lijden: als ik bang ben om in het openbaar te praten en ik er vooraf aan denk, zie ik mezelf stotteren of rood aanlopen. Ik probeer er niet meer aan te denken, maar dat werkt niet want ik word alleen maar banger. Ik mijd situaties waarin ik in het openbaar zou moeten praten, maar hoe meer ik ze vermijd, hoe groter mijn angst wordt.
Mensen die lijden aan obsessionele dwangmatige stoornissen: ik probeer niet te denken aan een mogelijke besmetting, aan mijn drang om mijn handen te wassen. Maar hoe harder ik probeer om er niet aan te denken, hoe meer ik er moet aan denken.
Zelfs mensen met schizofrenie hebben die neiging om te vechten: ik probeer om geen stemmen te horen, maar hoe harder ik mijn best doe om ze te negeren, hoe sterker ze worden.
Mensen die problemen hebben met emotionele controle: ik probeer me niet op te winden, en hoe harder ik mijn best doe, hoe opgewondener ik raak. Maar wie heeft al niet eens een prachtkans gemist of een conversatie of een recept laten mislukken omdat hij te veel bezig was met tegen zijn gedachten of gevoelens te vechten? ACT (acceptance and commitment therapy) bindt de strijd aan tegen die reflexen. Het is een concept dat ons allemaal van nut kan zijn.
Vechten kan ons verhinderen om te leven
Als we altijd maar ingaan tegen onze eigen gedachten en gevoelens raken we ze helemaal niet kwijt, maar krijgen ze integendeel nog meer gewicht en nog meer plaats in ons leven. Ze worden een obsessie, ze slorpen het beste deel van onze energie op, energie die we eigenlijk zouden moeten besteden om dingen te bereiken die echt belangrijk zijn. In het slechtste geval krijgen we zelfs het gevoel helemaal vast te zitten, gevangen in een ondraaglijke innerlijke spiraal.



