Leren aanvaarden vermindert het emotionele leed

Gepubliceerd door Dr. Catherine Solano op 21/09/2009 - 00h00
-A +A

Als iets ons niet aanstaat, hebben we automatisch de neiging om ertegen in te gaan. Dat kan zowel om negatieve gedachten gaan als om pijnlijke gevoelens. Deze strijdbare reactie is heel natuurlijk... Alleen is dat gevecht in onze innerlijke wereld meestal helemaal niet efficiënt. Soms is het zelfs contraproductief en brengt het de dingen die we willen uitschakelen nog meer op de voorgrond. Proberen om aan iets niet te denken is er immers al aan denken!

Wie heeft de neiging om tegen zijn gedachten en gevoelens te vechten?


Iedereen doet het wel eens... Mensen die aan fobieën lijden: als ik bang ben om in het openbaar te praten en ik er vooraf aan denk, zie ik mezelf stotteren of rood aanlopen. Ik probeer er niet meer aan te denken, maar dat werkt niet want ik word alleen maar banger. Ik mijd situaties waarin ik in het openbaar zou moeten praten, maar hoe meer ik ze vermijd, hoe groter mijn angst wordt.
Mensen die lijden aan obsessionele dwangmatige stoornissen: ik probeer niet te denken aan een mogelijke besmetting, aan mijn drang om mijn handen te wassen. Maar hoe harder ik probeer om er niet aan te denken, hoe meer ik er moet aan denken.
Zelfs mensen met schizofrenie hebben die neiging om te vechten: ik probeer om geen stemmen te horen, maar hoe harder ik mijn best doe om ze te negeren, hoe sterker ze worden.
Mensen die problemen hebben met emotionele controle: ik probeer me niet op te winden, en hoe harder ik mijn best doe, hoe opgewondener ik raak. Maar wie heeft al niet eens een prachtkans gemist of een conversatie of een recept laten mislukken omdat hij te veel bezig was met tegen zijn gedachten of gevoelens te vechten? ACT (acceptance and commitment therapy) bindt de strijd aan tegen die reflexen. Het is een concept dat ons allemaal van nut kan zijn.

Vechten kan ons verhinderen om te leven


Als we altijd maar ingaan tegen onze eigen gedachten en gevoelens raken we ze helemaal niet kwijt, maar krijgen ze integendeel nog meer gewicht en nog meer plaats in ons leven. Ze worden een obsessie, ze slorpen het beste deel van onze energie op, energie die we eigenlijk zouden moeten besteden om dingen te bereiken die echt belangrijk zijn. In het slechtste geval krijgen we zelfs het gevoel helemaal vast te zitten, gevangen in een ondraaglijke innerlijke spiraal.

Gepubliceerd door Dr. Catherine Solano op 21/09/2009 - 00h00
Bekijk dit artikel
Vous devez être connecté à votre compte E-Santé afin de laisser un commentaire
PUB
Lees ook
Hoe kunnen we de wonden uit onze kindertijd helen? Geüpdatet op 02/11/2009 - 00h00

"Alles gebeurt voor ons zesde levensjaar" beweren sommige psychologen. Niemand zal ontkennen dat we gevormd worden door onze kindertijd, maar ook als we een pijnlijke kindertijd achter de rug hebben, kunnen we die verwerken en achter ons laten. Nieuw...

Echtelijke ruzies: de regels van de kunst Gepubliceerd op 15/10/2015 - 16h47

Als een koppel ruzie over iets krijgt, neemt elke partij zich achteraf voor om alles te doen om een nieuwe crisis te voorkomen. Ruzie maken kan nochtans ook wel eens gezond zijn. Het kan ons vooruit helpen in een relatie, het kan helpen om elkaar bet...

Meer artikels