Lelietje-van-dalen: een echte Dr. Jekyll en Mr. Hyde!

Onder de mooie, geurige klokjes die we traditioneel aanbieden als geluksbrengers op 1 mei, het feest van de arbeid, gaat een te duchten giftige plant schuil. Enkele eenvoudige voorzorgsmaatregelen zijn geboden...

• Geen 1 mei zonder lelietjes-van-dalen!
• Vergif voor het hart
• Een kwestie van gezond verstand

Het lelietje-van-dalen (convallaria maialis) is een 10 tot 30 cm hoge vaste grasachtige plant die in heel Europa groeit, meestal in onderhout. Het heeft slechts twee - groene en lange - bladeren, plus één enkele steel die witte klokjesbloemen draagt. Het bloeit van april tot juni; van juli tot oktober moeten de bloemen plaatsruimen voor rode, ronde bessen die korreltjes bevatten.

Geen 1 mei zonder lelietjes-van-dalen!

De 1 mei-traditie bestaat al sinds mensenheugenis. In de Oudheid kozen zeevaarders op die dag weer het ruime sop. Bij de Kelten viel ze samen met het begin van de eerste jaarhelft. In de Middeleeuwen luidde ze het begin in van de verlovingsmaand, terwijl in de Renaissance de plant werd geschonken als geluksbrenger. Het feest van de arbeid werd ingevoerd eind 19de eeuw, maar pas sinds de jaren 70 wordt het lelietje-van-dalen er (commercieel) mee geassocieerd.

Artikel gepubliceerd door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 27/04/2004

Bronnen: 'Le muguet', Centre Antipoison de Lille