• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    0 mening
  • Commentaren (0)

Kraakbeen onder de loep

Kraakbeen onder de loep Eén van de voorwaarden voor goed werkende gewrichten is gezond kraakbeen hebben. Dat geldt ook voor sporters.

Het kraakbeen is wonderbaarlijk materiaal dat het gewrichtsoppervlak bedekt.
Het is wit en doorschijnend, als porselein. Bovendien is het enorm sterk. Het is nauwelijks vijf millimeter dik, maar het is bestand tegen druk die tot zeven keer het lichaamsgewicht kan bedragen. Het enige probleem is dat het kraakbeen met de jaren begint te slijten. En aangezien het geen zenuwen en evenmin bloedvaten bevat, geneest het ook zeer slecht of zelfs helemaal niet. Op de duur komen er barstjes op de meest drukgevoelige plaatsen, waarna het kraakbeen afzwakt en verdwijnt. Er is dan niets meer dat het gewricht beschermt, met de zo gevreesde artrose tot gevolg.

Als er artrose ontstaat

Het gaat hier om een uiterst courant verschijnsel. Voorbij de vijftig zijn er bij nagenoeg iedereen sporen van artrose merkbaar op de röntgenfoto's van de wervelkolom.
Soms wordt het probleem zo erg dat het gewricht volledig blokkeert. Om een nog onbekende reden krijgen de gewrichten te weinig smeerstof, waardoor de weefsels ontsteken en er witte bloedcellen worden aangetrokken naar de artroseplaats die op hun beurt het kraakbeenomhulsel aanvreten. In het kraakbeen, dat oorspronkelijk zo glad is als porselein, vormen zich dan microscopische kraters, waardoor de beenderen moeilijker kunnen glijden. Artrose verloopt meestal in zogenaamde "congestieve" ontstekingsopstoten waarbij het kraakbeen week wordt en in enkele dagen tijd twee à drie millimeter verdunt. De opeenvolgende aanvallen vreten het gewricht beetje bij beetje aan, tot het soms uiteindelijk moet worden vervangen door een prothese (artroplastiek). Helaas zijn de huidige materialen minder soepel en stevig dan de natuurlijke weefsels en gaan ze slechts zo'n twintig jaar mee. Vandaar dat men zal proberen om de operatie zo lang mogelijk uit te stellen. Ontstekingsremmers kunnen verlichting brengen bij een aanval, maar hebben als nadeel dat de patiënt het gewricht te snel weer belast omdat hij minder pijn heeft. Ook een mogelijkheid zijn preparaten op basis van "chondroïtinesulfaat", dat uit het kraakbeen van dieren (kippen en haaien) wordt gehaald, om te proberen het kraakbeen te versterken.

Laatste nieuws van het front

Er zijn heel wat technieken ontwikkeld om het natuurlijke herstel van het kraakbeen te bevorderen. Soms wordt er gewoon een gat gemaakt in het kraakbeen om de hergroei te stimuleren. Nog recentere methoden zijn gebaseerd op weefselengineering en passen transplantatie toe van eigen kraakbeen (autotransplant). Het principe is het volgende: er wordt een stukje kraakbeen weggenomen bij de patiënt dat men vervolgens laat groeien in het laboratorium en dat heringeplant wordt op de meest beschadigde plaatsen. Voordeel: er is geen gevaar voor afstoting, want er worden lichaamseigen cellen gebruikt. De techniek werd al uitgetest bij beroemde sporters, onder wie de doelman van de Noorse voetbalploeg, Thomas Myhre. Ze doet echter tal van problemen rijzen, in de eerste plaats haar traagheid: de behandeling duurt één jaar of zelfs langer. Ook kraakbeenafname op een niet-dragend vlak is moeilijk. Bovendien moet de chirurg tot in de kern van het gewricht geraken, wat problematisch is voor de schouder of de heup. Veel andere methoden zitten momenteel nog in de proeffase.

Artikel gepubliceerd door op 02/01/2007

Vindt u het artikel interessant?
 

Meer weten